Lęk

Pojawia się spodziewanie, zazwyczaj nad ranem, kiedy ciało jeszcze domaga się snu a dziecko już domaga się pobudki. Drżenie rąk, miękkie kolana, duszności, mdłości, zawroty głowy. Sporo wysiłku trzeba włożyć w pokonanie oporu powietrza, żeby wstać i pójść do swoich zajęć. Podczas dnia znika... albo nie.
Od kilku dni taka wewnętrzna szarpanina nie wiadomo z kim i o co pochłania 3/4 mojej energii życiowej.


Przy tej piosence przechodzą mnie ciarki. Różnej natury.



Tłumaczenie ze staroirlandzkiego:

"i am eve great adam's wife

it is i that outraged jesus of old

it is i that stole heaven from my children

by rights it is i that should have gone upon the tree

i had a kingly house at my command

grievous the evil choice that disgraced me grievous

the chastisement of the crime that has withered me

alas my hand is not clean

it is i that plucked the apple

it overcame the control of my greed

for that women will not cease from folly

as long as they live in the light of day

there would be no ice in any place

there would be no glistening windy winter

there would be no hell there would be no sorrow

there would be no fear were it not for me"