Mur

Depresja jest paskudną chorobą. Wykoślawia obraz świata i postrzeganie samego siebie. Powoduje nieustanny ból, jak otwarta rana i ogranicza życie chorego do jego własnej osoby i cierpienia, którego niemal nie sposób znieść.
Rzeczywistość atakuje cię tysiącem bodźców, których nie możesz, nie umiesz przetworzyć, więc kulisz się w sobie, liżąc rany i nie wiedząc jak się bronić. Ty atakujesz bogu ducha winnych bliskich, którzy nie rozumieją z czym walczysz, bo twój przeciwnik istnieje tylko w twojej głowie. Zwijasz się po ciosie niezadanym, miotając się między rozpaczą a wściekłością.
Jedną z charakterystycznych cech tej choroby jest zanik poczucia własnej wartości i kompletna niemożność obiektywnej oceny sytuacji. Reakcje chorego są dalece niewspółmierne do wydarzeń, które je wywołały. Świadomość braku kontroli nad sobą jest torturą i przyczyną wstydu, który nakręca spiralę samoponiżenia.

Nieustanne wysiłki i praca nad sobą przynoszą nikłe rezultaty. Rano czujesz, że możesz wszystko, nabierasz rozpędu a wieczorem rozbijasz się o mur własnej niemożności i ignorancji. Oby tym razem obyło się bez ofiar.

Na chwilę zniknę z blogosfery. Kilka zaistniałych ostatnio sytuacji strzaskało moją kruchą psychiczną równowagę i bardzo się staram ją odzyskać. Codzienne utrzymywanie szerokiego uśmiechu na twarzy kosztuje mnie zbyt wiele. Niestety, nie jest ze mną dobrze, ale zrobię wszystko, żeby było lepiej.