Boys will be boys

Nie chciałam wierzyć, kiedy mamy chłopców opowiadały mi o tym, co wyczyniają ich dzieci. Przyznaję to z pokorą. Nie wierzyłam, dopóki nie ujrzałam. Na własne, zapuchnięte oczy.

Rano Matju jak zwykle biegał za mną i wył. Niespecjalnie miałam czas go pocieszać, więc w końcu dał spokój i zajął się czymś, co przyjęłam z wdzięcznością. A niesłusznie...
Kiedy poodprowadzałam dzieci do placówek, wróciłam do domu, przebrałam się w dres i rozpoczęłam inspekcję mieszkania, zobaczyłam efekt działalności mojego syna - wywlókł kosz ze śmieciami z łazienki do dziecięcego pokoju, wyciągnął worek, odwrócił do góry dnem i wysypał zawartość na podłogę... Odebrało mi mowę. Pozbierałam zużyte chusteczki, tampony, papmersy z biologicznym zagrożeniem (powinszowałam sobie w duchu nieekologicznego zawijania pampków z kupą w plastikowe torebki) i inne ciekawe przedmioty. Wyczyściłam dywan. Poodkurzałam.
Położyłam się na chwilę do łóżka. Matju zajął się czymś... ;) Nagle poczułam na nosie coś kłującego i zimnego. Z najwyższą niechęcią otworzyłam oczy i spojrzałam zezem na... nóż do chleba, którym synuś radośnie wymachiwał mi przed twarzą O_O. Rośnie dziecko. Rośnie i dosięga już do blatu. Niestety.
Wypełzłam z łóżka i odebrałam dziecięciu zabawkę. Dziecię zaniosło się rozpaczliwym szlochem.
Udałam się do łazienki, załadowałam pralkę, umyłam wannę. Mateusz zajął się czymś...
W końcu zapragnęłam się na momencik położyć. Poszłam do sypialni. Z ubolewaniem stwierdziłam, że nie mam gdzie legnąć, bo moje łóżko jest zajęte przez zawartość kosza ze śmieciami, który synuś przytaszczył z kuchni i opróżnił na mój materac.
Oszczędzę Czytelnikom opisu usuwania tego całego śmierdzącego syfu. Nie mam siły.
Jasne, że to minie. Dziecina się uczłowieczy. Tyle, że... jeszcze jedna taka akcja a ja mogę tego nie dożyć. Albo on.