Update

Matju walczy z anginą i wygrywa.
Zu chodzi na basen i bardzo to lubi (dobrze, niech się uczy pływać, jakby co to bedzie mnie ratować od utonięcia, nie pływam - wodę w większych ilościach toleruję jedynie pod prysznicem i w jacuzzi).
Ania od miesiąca jest w stanie żałoby po utracie lalki szmacianki, która się była popruła i trzeba było ją wyrzucić.

Zazwyczaj Matju wstaje około 5 rano i przychodzi z płaczem do mnie. W piątek nie przyszedł. Spał. Obudziłam się z rozpędu o piątej i byłam wstrząśnięta ciszą. Leżałam i hodowałam w sobie nadzieję, że może uda się jeszcze zasnąć... Nagle - tup tup tup. Chlip chlip. To Ania przyszła, usiadła na moim łóżku i zapłakała "mamooo bo ja jestem taka smutna, że popruła się pupa mojej laleeeeczceeeeeeeee".
To by było na tyle, jeśli chodzi o spanie.

Poza tym, nie myślę. Nawet jeśli próbuję, to niespecjalnie mi wychodzi. Co ma swoje plusy - łatwiej zachować spokój i równowagę ducha.

To jeszcze wrzucę wskazówkę na Wielki Post:

Oraz filmik medytacyjny, który pomaga mi się ogarnąć mentalnie w chwilach emocjonalnej zapaści. Jeśli tylko mogę się wyizolować z rodzinnej tkanki i spędzić 20 minut ze słuchawkami na uszach. Co nie jest oczywiste.