Obsesje i dygresje Mamy Kangurzycy

To już jutro!

2012-02-15T15:54:00.000+01:00

Otóż to! :)

Love is in the air...

2012-02-14T17:18:00.000+01:00

First it goes like this:

Then it goes like this:

Because...

Have you ever thought about it?

St. Valentine is the saint patron of lovers and mentally ill. Which is basically the same thing.
Happy Valentine's Day!
]:->

:(

2012-02-12T17:09:00.003+01:00

Mommy rhapsody :P

2012-02-11T18:50:00.000+01:00

Uśmiechłam się :)

Is this the real life
Is this just fantasy?
Caught in a landslide
No escape from reality
Open your eyes
Look up to the skies and see

I'm just a mom
I need no sympathy
Because I do it all
On the go
Poopy pants, runny nose
Kitchen, kids and laundry
Everything is dirty
No sleep, no sleep.

Momma, I puked in the van (great!)
Momma, there's gum stuck in my hair
I just pushed Lucy down the stairs (she's bleeding)
Momma, where did I come from?
Better ask your daddy that when he gets home

Momma, oooooooh
I don't wanna die
Well, you should have thought of that before you broke my lamp!

I smell a little bit of poopy in the van
Sarah move, Sarah move
Get your butt in the Durango
Daddy's coming home late, better fix a hot plate NOW!

Fettuccini
Ravioli
Fettucini
Ravioli
Fettucini Alfredo
Magnifico!

I'm just a poor boy can I have some money please?
What do I look like? Money doesn't grow on trees!
Maybe if you ever picked up your things!

Party at Stevie's house will you let me go?
Joshua, we will not let you go!
Let me go!
Joshua, we will not let you go!
Let me go!
Joshua, we will not let you go!
Let me go!
Will not let you go!
Will not let you go!
Let me go!
No, no, no, no, no!
Oh mamma mia, mamma mia, let me go!
If you ask me one more time I'll scream!
I'll scream!
I'll scream!

So you think I don't care if you stay up and cry?
So you think I don't need any sleep tonight?
Oh, baby
Please just go to sleep baby!
Just gotta get out
Just gotta right out of here

In the end it's worth it
Wouldn't change a thing
In the end it's worth it
In the end it's worth it to me

Gotta wash the kids' clothes

Duża Siostra i Mały Brat

2012-02-11T17:53:00.000+01:00

Zuzia lubi Mateo i chętnie się nim zajmuje. Jestem z niej dumna :) Młody też cały się rozpromienia, kiedy widzi siostrę :)

Dieta ach dieta

2012-02-10T19:46:00.000+01:00

Rozszerzam dietę Najmłodszemu. Proces ten przechodzę po raz trzeci, więc stracił sporo ze swej ekscytującej świeżości. Wali mnie na odlew realizmem: usyfione śliniaki, usyfione ubranka, marchewka w oczach i uszach (nie tylko dziecka, o nie...), setki złotych wyrzucone do kosza (słoiki drogie, nigdy nie wiadomo czy i ile zje i ile się zmarnuje, ale ugotowanego przeze mnie nie zje na pewno).
Trzyma mnie przy życiu świadomość, że każdy dzień przybliża mnie do upragnionej wolności, pozornej wprawdzie, bo macierzyńska smycz przytrzyma mnie do końca życia, ale zawsze lepsza pozorna wolność, niż żadna. Już za kilka miesięcy Najmłodszy będzie zostawialny na kilka godzin w towarzystwie Taty/Babci/niani oraz zapasu żarcia. Alleluja. Tak więc cierpliwie wtykam do paszczy łyżeczkę z pomarańczową paciają, wiedząc, że każda porcja to krok we właściwym kierunku :)

Prezes na razie współpracuje chętnie; najbardziej kompatybilny jest z owsianą kaszką:

W skupieniu bada miskę, nie wiem co w niej takiego fascynującego, ale zajęła go na dobre 10 minut:

A ja trenuję bycie ZEN. Polega to z grubsza na wyćwiczeniu zdolności zadeptania każdej niepożądanej myśli, która śmie wykiełkować. Żadnych fantazji, żadnych rozmów ze sobą, snucia wizji, żadnych światów równoległych. Czysty i żywy realizm. Odwracanie swojej uwagi od siebie. Wyciskanie przyjemności z każdej chwili, choćby to miała być tylko kilkuminutowa rozmowa z sąsiadką, szklanka coli i fajna piosenka w tv albo duperele wyklikane na Allegro. I do wieczora, spokojnie przeżyć kolejny dzień.
Sama jestem ciekawa na jak długo starczy mi sił :)

Za długo w domu

2012-02-09T19:15:00.002+01:00

Nie ja tym razem, tylko Średnia... Kilka dni przesiedziała w domowych pieleszach z powodu choroby i zaczyna wymykać się spod kontroli. Dziś, bez szczególnego powodu dała wyraz swoim negatywnym emocjom - ugryzła Najstarszą do krwi. Najstarsza zawyła jak syrena przeciwmgielna i, co należy jej policzyć na plus, nie odgryzła się natychmiast, tylko o incydencie poinformowała Instancję Najwyższą. Czyli mnie.
Jak zobaczyłam krwawy siniec na jej ramieniu, też dałam bez skrępowania wyraz swoim negatywnym emocjom, skutkiem czego, miejmy nadzieję, Średnia nigdy już nie poważy się na taki czyn ;)

Niech już się skończą choroby i niech te dzieci sobie pójdą... (ciche westchnienie pełne rezygnacji)

Poprawiacz humoru ;) Jak się wie o czym to, humor poprawia się jeszcze bardziej :P

Zęby

2012-02-08T15:28:00.000+01:00

Mateusz definitywnie rozpoczął akcję "zęby". Boże, miej mnie w swojej opiece. Młody piszczy, wyje i ani na chwilę nie schodzi z rąk. Źle sypia, co chwila się budzi. Jęczy, płacze, szarpie się. Gryzie wszystko, łącznie ze mną. Ratunku.

Humor poprawiam sobie jak mogę, ot na przykład zakupiłam nowe, wymarzone pantofelki ;) Nie wiem czy to nie głupio na stare lata śmigać w glanach w kwiatki, ale co tam... Niech mnie w nich pochowają :P

Dałam sobie przekłuć pępek:

Może to kryzys wieku średniego? Ech starość nie radość ;)

Życiowa nauka ;)

2012-02-08T10:49:00.000+01:00

Pocieszające ;P Tego jednego nie mogę sobie zarzucić - nigdy w życiu nikogo nie słuchałam i zazwyczaj robiłam to, co mi przyszło do głowy. Najzabawniejsze, że, doświadczywszy różnych różności, w zasadzie niczego nie żałuję ;)

I po ptokach

2012-02-07T10:46:00.000+01:00

Wszyscy jesteśmy chorzy. Mateusz, oprócz przeziębienia i ząbkowania dostał gratis zapalenie spojówek.

Ania powiedziała...

2012-02-06T20:00:00.000+01:00

Ania: Mamusiu, ja nie lubię chłopców.
Ja: ???
Ania (precyzująco, spoglądając na Mateusza): Lubię tylko malutkich chłopców, dużych nie lubię...

Cóż mogę dodać, trudno odmówić temu rozumowaniu słuszności, z dużymi chłopcami bywają różne kłopoty... ;)

;)

Mróz

2012-02-06T11:40:00.002+01:00

Zaprawdę powiadam Wam... jak nie urok to sraczka. Obudziłam się dziś rano, wystawiłam nogę z łóżka i w gołą stopę użarł mnie mróz. No, prawie mróz. Bo 19 stopni było w domu a dla mnie to niemal Syberia ;)
Gdzieś pękła rura i całe osiedle pozbawione zostało ogrzewania i ciepłej wody...
Nie dorobiłam się jeszcze elektrycznego grzejnika, więc zastartowałam dwa palniki gazowej kuchenki, coby chociaż w jednym pomieszczeniu temperatura nadawała się dla istot żywych. Kluskowi znowu zwisł glut do pasa, a tak już było dobrze. Starsze potomstwo zostało odstawione do placówek szkolno-wychowawczych, na szczęście. Zresztą one są zimnolubne, wyhodowały sobie solidną warstwę izolacyjną ;)
Patrzyłam ze zgrozą jak z minuty na minutę termometr nieubłaganie pokazuje coraz mniej i mniej. W szczytowym momencie w mieszkaniu było 13 stopni. Na szczęście w tej chwili usunięto usterkę i kaloryfery znowu działają, ufff.

W międzyczasie upchnęłam Kluska u kochanej, niezawodnej sąsiadki (dzięki Jej i oby żyła wiecznie!) i pogalopowałam do fryzjera, dać upust wewnętrznemu pędowi do poprawy wizerunku :) Mróz, nie mróz, ale dbać o siebie trzeba :P
Nowy wizerunek całkiem mi się podoba :)

Ten dziwny moment...

2012-02-05T13:54:00.000+01:00

... kiedy umierając z głodu stoisz przy kuchennym blacie, na jednym ręku piastując wrzeszczącego i wijącego się potomka, a drugą grzebiesz w talerzu z obiadem, usiłując jak najszybciej dostarczyć sobie chociaż część posiłku do ust. Bez użycia sztućców. Bo dzidziuś płacze, a ty sobie wredna matko kałdun napychasz.

A tak...

2012-02-04T14:50:00.000+01:00

... się dziś czuję.

Jedno dziecko czy więcej...

2012-02-04T08:51:00.001+01:00

Rozbrajająco szczery tekst w Magazynie Bachor :P

;)

2012-02-03T20:27:00.000+01:00

Motto na dziś:

No to nie ma dla mnie nadziei :P

Umuzykalnienie

2012-02-02T21:10:00.000+01:00

Mateo jest fanem muzyki. Wszelkiej. Zachwyca się wyraźnie wszystkim, od Basshuntera po Mozarta. Uwielbia słuchać śpiewu. Cichnie, zastyga, wyraźnie się uspokaja. Ma swój ulubiony utwór - "16 tons", bardzo starą piosenkę country ;) Kiedy nic nie pomaga - zaczynam śpiewać, a Młody przestaje się drzeć...
Czy muszę dodawać, że od dwóch dni (choroba= marudzenie) boli mnie gardło, a 16 ton zostało odśpiewane co najmniej 60 razy? ;)

Witamy w Prawdziwym Świecie

2012-02-01T15:35:00.000+01:00

Jestem ulubienicą Losu. Los dba, żebym się nie nudziła. I żeby mi nie było za spokojnie i radośnie. Otóż, wskutek gwałtownych spadków temperatur na zewnątrz i w domu, Mateo zachorował. Dość poważnie, jak mniemam, bo gorączka podskakuje mu do 40 stopni. Kaszle, prycha i bez przerwy, tak, dosłownie BEZ PRZERWY płacze albo co najmniej jęczy. W tej konkretnej chwili, kiedy piszę te konkretne słowa, leży na kanapie i piszczy, więc instynkt macierzyński każe mi się streszczać...

Noce są równie urozmaicone jak dni, więc przezornie zaopatrzyłam się w kilka litrów Pepsi Max, którą podaję sobie doustnie tak co dwie godzinki, żeby się nie przewrócić. Czyż życie nie jest piękne?

To jednak nie wszystko. Dodatkowych atrakcji dostarcza mi Ania, którą, po odprowadzeniu do przedszkola, trzeba siłą ode mnie odrywać, wrzeszczącą i zaryczaną. Serce mi pęka, szczerze mówiąc, ale trzymanie jej non stop w domu przekracza moją wytrzymałość. Nie wiem jak podejść do tego problemu, bo nigdy przedtem nie miałam z niczym podobnym do czynienia.

Na szczęście wciąż jestem świeża, rześka i zrelaksowana po wakacjach, więc do trudności obiektywnych oraz wszelkich czających się psychicznych dołów podchodzę na maksymalnym luzie. Jestem zdeterminowana i zdecydowana wydłubać z każdej chwili dnia maksymalną ilość zadowolenia. Ciekawe, na jak długo starczy mi mentalnych zasobów.

Mimo nowatorskiego podejścia autora tekstu do polskiej gramatyki i leksyki, ta piosenka jakoś mi się podoba :) Mrozu & Kasta rządzą w moim odtwarzaczu ;)

Latający Klusek

2012-01-27T18:07:00.000+01:00

W drodze powrotnej dostałam w samolocie koszyk dla Młodego. Teoretycznie przeznaczony jest dla dzieci do 6 miesięcy, do 10kg wagi. Klusencjusz mieścił się w niego na wcisk, nie mógł się ruszyć, więc znienawidził ten pojemnik od pierwszego wejrzenia. Włożony do środka protestował tak energicznie, że ściany drżały, więc usypiałam go na rękach i dopiero porządnie zaśniętego odkładałam.

Na szczęście był to nocny lot, więc młodzież głównie spała snem sprawiedliwego, dzięki czemu i ja na większość czasu padłam jak ścięta kosą.
Przesyłam szczególne pozdrowienia miłej pani stewardessie, która okazała się mamą noszącą :) Zobaczyła Kluska w Ergo, zagadała do mnie i wyjawiła, że ona swoje dziecię nosi w chuście :)

Wszystkim podróżującym drogą powietrzną polecam rozwiązanie bezwózkowe - dzieć w nosidle to naprawdę wygoda, zwłaszcza kiedy ciągnie się ze sobą tyle bagażu co ja...

Czas zwolnił

2012-01-26T21:24:00.003+01:00

Czas zwolnił... Jak to jest, że najlepsze chwile trwają mgnienie oka a te najgorsze ciągną się całą wieczność, niczym ocean szarego kisielu?
Nadal trwam w szoku adaptacyjnym. Wycięta z przyjaznego, spokojnego środowiska i rzucona w wir domowej apokalipsy chodzę i rozglądam się po mieszkaniu niewiele widzącym wzrokiem ;) Dziewczynki powitały mnie czułym - "mamooo, masz prezenty?" ;)
Rozpakowałam walizki. Trzeba zrobić pranie. Jutro Małżonek wyjeżdża służbowo do Japonii. Zrobić zakupy. Popłacić rachunki. Sprzątnąć, i to porządnie.
Co ja tu robię? Trzeba było się rozejrzeć na lotnisku, wcisnąć do luku bagażowego któregoś z samolotów i wiać, wiać...

Było mi DOBRZE. Byłam zaopiekowana, głaskana i zabawiana. Pytano mnie jak się czuję i na co mam ochotę. Niczego ode mnie nie żądano, nie oczekiwano i nie wymagano. Bliscy ludzie, błogość, ciepełko, przyjazny dom, przyjazny kraj (tambylcy są tak uprzejmi, że dla przeciętnego Polaka jest to nie do zniesienia;)). Wielkie przestrzenie (na mnie działają kojąco) i świeże powietrze (poważnie, kiedy wysiadłam w Warszawie, myślałam, że się uduszę). Wszędzie wokoło ulubiony język (nie, żebym była szczególnie gadatliwa w języku language ;P ale słuchac lubię).
Mało dziwne, kochani, ze po powrocie czuję się jak noworodek wyrwany przemocą z łona matki :P

Ciocia i Wujek porządnie rozpieścili Młodego, i bardzo dobrze :)

Klusek był równie zachwycony jak ja. Nie poznawałam własnego dziecka - z małego potwora terrorysty zamienił się w uśmiechniętego, pogodnego, gugającego dzidziusia jak z reklamy. Tym sposobem matka przekonała się po raz kolejny, jak wielki wpływ ma otoczenie na zachowanie niemowlaka. Cisza, spokój, czułość i uwaga, w sumie niewiele potrzeba, ale jak trudno to osiągnąć :/

Klusek w huśtawce:

I, nieco zszokowany, na wycieczce :)

W planach wyjazdowych nie miałam zwiedzania. Pora roku niesprzyjająca, gospodarze głównie w pracy, niemowlak. Odpoczywałam, obżerałam się smakołykami :P...

...spacerowałam...

...po okolicy, która wygląda o mniej więcej tak (cudne są tamtejsze domki, bardzo mi się podobają, chociaż większość jest absolutnie nierozróżnialna):

oglądałam tv (w domu nigdy nie mam czasu, no i brakuje mi anglojęzyczych kanałów, które dają mi złudzenie że rozwijam zdolności językowe ;)) Obijałam się :)

No, trochę szybkiego zwiedzania też się odbyło, oto kilka zdjęć z cyklu "tu byłam":

Ten szyld w polskiej dzielnicy mnie kompletnie pokonał: ;)

Przekonałam się, że moje depresyjne momenty w większości spowodowane są sytuacją zewnętrzną: przemęczeniem, samotnością, zamknięciem w domu i stresem. Wystarczyło zmienić środowisko, pozbyć się presji, odpocząć i znikły ataki płaczu, napady szału, nieuzasadniona złość i myśli samobójcze. Ale już czuję, że ten ciężar wisi nade mną, i za jakiś czas łupnie z całą mocą.
Udało mi się wyjrzeć ze swojej klatki i obrzucić ją wzrokiem od zewnątrz. Nabrać dystansu. Zaczęły majaczyć plany, kiełkują zalążki decyzji. Może tym razem uda mi się znaleźć właściwy kierunek. A może jeszcze nie.
Ogólnie, jednak, jest nieźle :)
Przynajmniej na krótko udało mi się osiągnąć Stan Perfekcyjnej Szczęśliwości ;), który wygląda tak:

Cóż mogę rzec... Chyba tylko DZIĘKUJĘ :****

Wróciłam

2012-01-26T12:49:00.000+01:00

Wróciłam. Rozpakowałam się. Przechodzę szok adaptacyjny. Jak pozbieram myśli to napiszę :)

Podroz

2012-01-17T18:03:00.000+01:00

Nie wiedzialam czego sie spodziewac... Kocham latac samolotami, ale nigdy nie zdarzylo mi sie transportowac dziecka i to tak malego. Przed podroza mialam przemyslenia typu "nie dam sobie rady, nie ma szans...". Przyjelam wobec tego postawe "bedzie co ma byc, poradze sobie na biezaco, a tak w ogole to pomysle o tym jutro".

Nadeszla Godzina Zero. Malzonek odstawil mnie na lotnisko, przeszlam baaardzo upierdliwa kontrole bezpieczenstwa (Mateo byl w nosidle na moim brzuchu - musialam go odpiac, zdjac nosidlo, zdjac buty, pasek, spinke, wszystko z dzieckiem na reku; pani ganiala mnie przez ta piszczaca bramke w te i z powrotem. Jak juz przestalam piszczec, pozwolono mi przejsc. Boso, z dzieckiem na jednym reku, z walizka, kurtka, bluza, nosidlem, butami, telefonem, przenosnym dyskiem i aparatem w drugim reku. I teraz radz sobie kobieto. Wrrr.)

Przespacerowalam sie po strefie wolnoclowej, Mateusz byl anielsko spokojny i mial sie ku spaniu.

Wsiedlismy do samolotu i tu ZONK. Przy rezerwacji biletu zamawialam lozeczko dla niemowlecia (w samolotach sa takie cuda, mocowane do sciany). Okazalo sie, ze samolot jest nie ten, ktory mial byc i zaczepow do lozeczka nie ma. Radz sobie kobieto. W pierwszej chwili, na mysl o 9-godzinnej podrozy z niemowlakiem na reku zrobilo mi sie slabo. Na szczescie obsluga byla nader mila i pomocna, wiec Mateuszowi wymoszczono miejsce lezace na fotelu obok mnie :) Wyszlo nawet lepiej niz w lozeczku :)

Oto Prezes. Prezes jest zadowolony :)

Niestety, wszelkie proby odlozenia zasnietego Mateo na osobne miejsce okazaly sie bezsensowne. Po prostu u mamy na rekach lepiej sie spi. Mlody spal w odcinkach kilkunastominutowych. Spokojnie dalo sie to wytrzymac.

Dopiero pod koniec lotu, mniej wiecej okolo 20.00 czasu polskiego Mat zdecydowal sie zasnac na dobre.

Moglam go odlozyc

I nareszcie podziwic zaokienne widoki :)

Czy wspominalam, ze kocham latac? :)

Jestem TAM...

2012-01-16T02:36:00.000+01:00

... czyli TU. Czyli w Kanadzie :) Polskich literek nie ma. Auc.
Klusek okazal sie urodzonym podroznikiem. Dziewieciogodzinny lot zniosl znakomicie, zaplakal tylko raz, mniej wiecej w polowie, kiedy nie mogl sie zdecydowac czy jest bardziej zmeczony czy glodny. Poza tym radosnie gugal, zaczepial wszystkich przechodzacych kolo jego fotela i rozdawal promienne usmiechy.
Zapewne malenki udzial mial w tym sukcesie fakt, ze mama nie miala nic innego do roboty, li i jedynie zabawianie dziecia. Wszelkie zyczenia Prezesa byly natychmiast spelniane, co, jak mniemam, wplynelo pozytywnie na jego samopoczucie.
Rozjechaly mi sie strefy czasowe.
Dobrze mi tu.
:)

ps. fotki z podrozy mam i postaram sie wkleic niedlugo. Z naciskiem na "postaram sie". ;)

Wakaaaacje :)

2012-01-12T14:32:00.000+01:00

Before I die...

Challenge accepted :D

W niedzielę o 12.20 biorę Kluska pod pachę i pakuję tyłek do samolotu. Kierunek: Toronto :))) Dzięki uprzejmości Najlepszej Przyjaciółki oraz wyrozumiałości jej Małżonka przez 10 dni będę oddychać świeżym kanadyjskim powietrzem :P

Na usta ciśnie mi się ukochany cytacik z Matrixa: "Buckle up Dorothy coz Kansas is going BYE BYE..." :PPP

Co robić?

2012-01-12T09:09:00.001+01:00

Obrazek STĄD.

Tak, to znakomita taktyka i z przyjemnością bym ją stosowała. Ale najmłodsze dziecko nieco mi przeszkadza. Trudno zrobić cokolwiek z szarpiącym nerwy wyjcem permanentnie uwieszonym na rękach. Nie sposób ani pozmywać garów, ani przeczytać książki. A tak chętnie poprzytulałabym się do literek.

Depresja?

2012-01-11T11:06:00.000+01:00

I wszystko jasne.

Tylko noc noc noc

2012-01-11T07:14:00.004+01:00

Zauważyłam na blogach, że sporo matek, zwłaszcza kilkudzietnych, ma podobny sposób wyrażania myśli. Być może wynika to z nieuchronnego otępienia, wywołanego całodobowym kontaktem z istotami, których największym osiągnięciem jest chwilowo zaśpiewanie piosenki o krasnoludkach i zaklajstrowanie ciastoliną dziurki od klucza, z radosnym okrzykiem "Mamo! Pac! Bałwanek zagląda nam do domu!"

Obudziłam się dziś z ciągu nocnych koszmarów, nieco przyduszona. Szukałam kogoś do złapania za rękę, ale, jak mówi Dobra Księga - "szukałam, alem nie znalazła". Nie ma nie ma wody na pustyni. Sama bądź swoim Bearem Gryllsem, kobieto nieszczęsna. Umiesz liczyć, licz na siebie. Nie umiem liczyć, zawsze byłam kiepska z matmy. Za to mnie złapano. Mamo, mamo, mamo, mamo. Okład z płaczącego niemowlaka.
Nad kubkiem herbaty uderzyło mnie spostrzeżenie - nie nawalam na poziomie życiowym. Nie mam problemów natury egzystencjalnej. Nie wątpię. Wiem. Jestem pewna. Znam kierunek. I ten "od", i ten "do". Sypię się tylko na płaszczyźnie codzienności. Niezliczonych pobudek, kiedy oczy błagają o jeszcze kilka minut snu. Prób ubrania trójki protestujących dzieci na raz. Bezradności wobec płaczu. Rąk i pleców zmasakrowanych noszeniem. I obezwładniającego, mdlącego poczucia, że tak już będzie zawsze, ten ryk, zarzygane ubrania, zasrane pieluchy i pełna dyspozycyjność. Krótka smycz, na której, dławiąc się, od czasu do czasu zawisam.

Dzisiejszy poranek sponsoruje nutka zespołu Zakopower. Bardzo udany cover Grechuty.

Do słuchania

2012-01-09T21:24:00.000+01:00

CUDO.

Spać nie mogę

2012-01-09T15:52:00.000+01:00

Czyli podobno dzisiaj.

Chociaż trudno powiedzieć, czy to pełnia jest winna, czy może litry napojów z kofeiną, które wciągam, by utrzymać się na nogach od 4 rano do 10 wieczorem.

Bez tytułu

2012-01-06T10:37:00.001+01:00

Tkwię w stanie zawieszenia. Trwam. Z dnia na dzień, pomalutku, tłukę myśli serialami, zagłuszam muzyką. Ściągnięte szwy z ramienia, chirurg mnie przy tym pokaleczył, niech żyje dokładność. Blizna wygląda obrzydliwie satysfakcjonująco. Tęcza kolorów - wylewy podskórne z poprzecinanych naczyń. Boli, szczególnie kiedy Mateusz ćwiczy szczypanie precyzyjne.

Mateo dostał swój pierwszy niemleczny posiłek. Witajcie czasy marchewkowego syfu na wszystkim. Z utęsknieniem czekam na moment, kiedy będzie mu można dać jedzenie do ręki. Wczorajsza podróż z przychodni do domu, ponad godzina w korkach, wściekły wrzask młodego. Już niedługo chrupek kukurydziany i butelka z soczkiem będą zestawem ratującym życie i zdrowie psychiczne rodziców. Oby jak najprędzej.

Ostatnio nie wzlatam. Przyziemiłam się. Jest buraczano-pastewnie, oto odpowiedni podkład muzyczny, cudności:

i filmowy ( I <3 Masuka :P)

Myśl przewodnia

2012-01-03T20:43:00.000+01:00

Moja kochana Siostra wstawiła mi ten oto utwór muzyczny na fejsbuku, z komentarzem, że kojarzy jej się ze mną ;P
I chodzę teraz i refren nucę, rechocząc pod nosem...
Będzie to moja myśl przewodnia na okres burz i kłopotów :)))

2012

2011-12-31T14:05:00.000+01:00

Najlepszego! Polewam wszystkim... Nie przepadam za szampanem, więc lejemy łyskacza :P:

Atrakcje

2011-12-30T09:30:00.002+01:00

Koniec roku zaowocował niespodziewaną atrakcją - zaatakował mnie podstępnie jakiś wściekły gwóźdź z tapczanu, kiedy usiłowałam wyłowić spod niego zachomikowane zabawki. W efekcie skóra na moim lewym ramieniu wyglądała jakby ktoś w niej rozsunął suwak ;) Szczegółów oszczędzę miłej publiczności, powiem tylko, że z ramienia sterczy mi teraz 15 zgrabnych szwów, a w perspektywie mam dwie wizyty kontrolne u chirurga...
Dzieciom oczywiście jest wszystko jedno czy matka jest uszkodzona czy nie - szarpać się trzeba. Środków przeciwbólowych używać mam z umiarem, bo wiecie, karmię.
Nie ma jednakowoż tego złego, co by na dobre nie wyszło - ból ręki i ogarnięcie logistyki najprostszych czynności zajmuje 90% mojego umysłu, w związku z czym nie mam czasochęci na dołowanie się pierdołami :)

Taki ładny obrazek znalazłam w necie - wszystko się zgadza, z wyjątkiem marki laptopa ;P

Na specjalne życzenie fotka... niech przejmie was groza i uważajcie na agresywne gwoździe ;)))

Istna Narzeczona Frankensteina ;PP

Ania powiedziała...

2011-12-28T19:57:00.001+01:00

- Bo mamusiu upadłam i zlobiła mi się dziulka w nodze i wylecą mi klewy...
(tłumaczenie: przewróciłam się, skaleczyłam i leciała mi krew)

Okoliczności życiowe są różne, niekoniecznie sprzyjające, ale knebel mam i kaganiec, nie marudzę. Nie powinnam. Uśmiecham się codziennie do lustra, a kiedy już dobiorę odpowiednie kąty nachylenia ust i stopnie naprężenia mięśni policzków, gotowa jestem by zaprezentować się temu niezwykle przyjaznemu światu.

Wigilia

2011-12-25T10:35:00.000+01:00

Wigilijny Mateo :)

Wesołych Świąt

2011-12-23T09:12:00.000+01:00

Spokojnych, zdrowych, pogodnych, odpowiednio obfitych ;) Świąt Bożego Narodzenia!

Wszystkim zmęczonym Mamom życzę jak najwięcej odpoczynku, relaksu i spokojności. Buziaki :)

Ząb

2011-12-20T15:24:00.002+01:00

Najstarszej rusza się pierwszy ząb. Wróżko - Zębuszko szykuj portfel ;)

Coraz bliżej święta...

2011-12-18T21:42:00.000+01:00

O to to. Już mi zęby zaczynają cierpnąć od wszechobecnego, obowiązkowego świątecznego nastroju.

:)

2011-12-17T19:52:00.000+01:00

Moje naj naj naj. Uwielbiam ten kontrast między radosną muzyką i ponurym tekstem.

Koumpounofobia...

2011-12-17T09:05:00.000+01:00

... czyli lęk przed guzikami. Wygląda na to, że Ania dołączyła do wąskiego grona osób cierpiących na tę nietypową przypadłość ;) Za nic nie założy bluzki z guzikami, guzik przy spódniczce jeszcze ujdzie, ale wywołuje protest i należy go zakryć bluzką. Piżamka z guzikami, śliczna, różowa, leży w szafie bo młoda za nic w świecie nie da jej sobie założyć.
WTF? Nie wiem czy śmiać się czy płakać, ale chyba będę się śmiać ;)

Uśmiechnij się

2011-12-16T19:00:00.001+01:00

Uśmiechnij się.
Uspokój się.
Zrelaksuj się.
Co ty taka nerwowa.
Nie narzekaj, przecież to cudownie być mamą. (Wypowiadane wyłącznie przez ludzi bezdzietnych/samotnych nie z własnego wyboru, oni wszak wiedzą najlepiej.)

Za każdym razem kiedy słyszę coś takiego, mam ochotę wyprowadzić prawy sierpowy prościutko w czyjąś gębę. W szczególności "uśmiechnij się" działa na mnie jak płachta na byka.

Dlaczego jestem nerwowa? Ot przykładzik z życia Matki Polki:

Po dwóch godzinach wieczornego odryku (16.00-18.00) nadeszła wreszcie wyczekana, upragniona chwila - niemowlę idzie spać. Matka Polka kładzie się z nim do łóżka, karmi, drżąc z niecierpliwości, a w głowie ma wizję wieczornego spokoju. Bez uwieszonego na sobie dziesięciokilowego ciężaru. Bez krzyku, którym dzieciak pogania ją jak batem. Trochę odpoczynku dla udręczonej głowy, sztywnych ze zmęczenia mięśni, obolałego kręgosłupa, piersi ogryzionych do żywego mięsa i zszarpanych na strzępki nerwów.
Maluch zamyka oczy. Już za chwileczkę, już za momencik... Matka czeka w napięciu na ten wytęskniony moment...
W tym momencie do pokoju wpada trzylatka. Żąda kanapki, jabłuszka, albo opowiada co jej zrobiła starsza siostra. Matka z przerażeniem w oczach daje znaki "dziecko wyjdź/bądź cicho", tłumaczy, prosi, błaga, niemal płacze, w końcu zaczyna wygrażać pięścią i szeptem rzucać kurwami. Trzylatka na wszystko odpowiada "NIE" i wybucha perlistym śmiechem, nie ściszając głosu nawet o ton. Przecież JEJ nie zależy.
Niemowlak otwiera oczy. Wykrzywia buzię i uderza w ryk. I kolejna godzina z bańki.
Kto przeżył, wie, jaki to ból.

W takich chwilach matka miewa autentyczne i szczere myśli samobójcze. Wieczny odpoczynek racz mi dać Panie.

I nie, k***a mać. Nie mam ochoty się uśmiechać.

Święty Mikołaju...

2011-12-15T15:09:00.000+01:00

Jeśli istniejesz, to błagam, przynieś mi taki plecaczek:

i takie ubranko:

Och.
:)

Baterie padły

2011-12-14T20:25:00.000+01:00

Kompletne wyczerpanie psychofizyczne, mentalna odrętwiałość :) Tak można by określić mój aktualny stan. Ludzie pytają, czy nie jestem chora, bo tak fatalnie wyglądam ;) A ja się po prostu nie wyrabiam...

Z nowości - Ania jest chora, nie wiadomo na co. W związku z powyższym wczoraj po raz pierwszy w życiu zniosła pobranie krwi. Byłam bardzo dumna, moja dzielna córcia nawet się nie skrzywiła.

Zuzia przechodzi właśnie program motywacyjny. Ma wydrukowaną planszę-kalendarz z miejscami na naklejki. Każdego dnia wieczorem naklejam jej żółtą uśmiechniętą buźkę (głównie byłam grzeczna), albo czerwoną smutną (miałam mega focha). Jeśli uda się jej przejść całą planszę z maksymalnie siedmioma czerwonymi buźkami to spełni się jej marzenie - na urodziny dostanie Barbie wróżkę ze skrzydełkami (zęby mi cierpną za każdym razem kiedy patrzę na to paskudztwo ;)

Przedwczorajsze wieczorne masakry zaowocowały wklejeniem na planszę czerwonej paszczy. Zuzia na ten widok dostała najpierw ataku furii a potem rozpaczy. "Mamo, ja bym chciała, żeby ten dzień zaczął się jeszcze raz..." Jeszcze kilka takich akcji a dziecko pojmie, że życia nie można cofnąć jak bajki na dvd. Niestety.

Jest dopiero 20.16 a ja jestem półprzytomna. Wewnętrzne baterie kompletnie rozładowane. Dobranoc.

Optymizm

2011-12-11T06:00:00.000+01:00

Optymista - wierzy, że świat stoi przed nim otworem.

Pesymista - w zasadzie uważa tak samo, tylko, że dokładnie wie, o który otwór chodzi.

Powiem tylko, że...

2011-12-07T18:51:00.003+01:00

... jestem na wiele sposobów zmęczona :)

Kąpiel. Ania wchodzi do łazienki: Ale ja chcę bez piaaanyyyyy! Wsadzam ją do wody, myję, ona się wyrywa: chcę wyyyyyjjjjjjść! Wysuszyłam, ubrałam, wyszła, pobawiła się. Wypuściłam wodę z wanny. Po 10 minutach przychodzi Ania z płaczem: ja chcę się kąąąąąpaaaaać! Ale przecież już się kąpałaś? Taaaak ale nieduzoooooo! Teraz już nie możesz się kąpać, kąpiel się skończyła. Ale ja chcęęęęęęęę! Łaaaaaaa! Kąpać!

Doprawdy nie wiem, jak to się stało, że jestem tu, gdzie jestem i robię to, co robię. Powinnam być gdzie indziej i robić co innego. Na przykład opalać się na jachcie u brzegów Ligurii.

Nerwoukajacz mój:

Wersja soft:

Wersja hard (zawsze mam opad szczęki na to co Tommy Emmanuel robi z gitarą ;) )

Kilka słów o wychowaniu

2011-12-06T10:57:00.000+01:00

Niniejszym dziękuję...

2011-12-05T21:39:00.000+01:00

... miłemu panu ochroniarzowi z mojego osiedla, który ocenił mój wiek na dwadzieścia kilka lat. Tłumaczy go chyba tylko to, że rozmawialiśmy wieczorem i było ciemno ;) Tym niemniej, wprawił w dobry humor na cały wieczór trzydziestoczteroletnią matkę trójki dzieci ;)

Beautiful breastfeeding

2011-12-05T12:53:00.001+01:00

Znalezione na fejsie. Śliczności :)

Cały album do obejrzenia na profilu Beautiful Breastfeeding.

Hej kolęda, kolęda!

2011-12-04T21:03:00.000+01:00

Zuzia uczy się kolęd w szkole, przychodzi do domu i uczy Anię.
Dziś jechaliśmy samochodem i dziewczynki rozpoczęły produkcje wokalne.

Ania śpiewa z przjęciem: Przybieżeli do Betlejem pasteeerzeeee, grając skocznie Dzieciąteczku na liiiirzeeee...
PAŁA na wysokości PAAAŁA na wysokości...

Oboje z Małżonkiem popłakaliśmy się ze śmiechu :)

Uśmiech Prezesa

2011-12-04T10:14:00.002+01:00

Prezes właśnie otrzymał fotel. Przeznaczony zasadniczo do karmienia na czas kiedy Prezes dorośnie do pochłaniania czegokolwiek poza mlekiem, ale sprawdza się też jako punkt widokowy z opcją kołyski.

Prezes jest usatysfakcjonowany.

Aprobującym spojrzeniem obrzuca solidną konstrukcję mebla.

A to Asystentki Prezesa. Podczas porannej trasy dom-przedszkole-szkoła-dom.

Dyrektor Zarządzający, czyli ja, jeszcze żyje :) I to by było na tyle :)

Dziś

2011-12-03T11:43:00.000+01:00

Dziś nic.

Bo TAK.

Lęk

2011-12-02T17:54:00.000+01:00

Pojawia się spodziewanie, zazwyczaj nad ranem, kiedy ciało jeszcze domaga się snu a dziecko już domaga się pobudki. Drżenie rąk, miękkie kolana, duszności, mdłości, zawroty głowy. Sporo wysiłku trzeba włożyć w pokonanie oporu powietrza, żeby wstać i pójść do swoich zajęć. Podczas dnia znika... albo nie.
Od kilku dni taka wewnętrzna szarpanina nie wiadomo z kim i o co pochłania 3/4 mojej energii życiowej.

Przy tej piosence przechodzą mnie ciarki. Różnej natury.

Tłumaczenie ze staroirlandzkiego:

"i am eve great adam's wife

it is i that outraged jesus of old

it is i that stole heaven from my children

by rights it is i that should have gone upon the tree

i had a kingly house at my command

grievous the evil choice that disgraced me grievous

the chastisement of the crime that has withered me

alas my hand is not clean

it is i that plucked the apple

it overcame the control of my greed

for that women will not cease from folly

as long as they live in the light of day

there would be no ice in any place

there would be no glistening windy winter

there would be no hell there would be no sorrow

there would be no fear were it not for me"

10 lat temu...

2011-12-01T20:20:00.000+01:00

... w Pałacu Ślubów na Starym Mieście...
;)

Ach jacyż byliśmy piękni i młodzi ;)

Żeby mi nie było smutno, Najlepszy z Mężów, aktualnie w podróży służbowej, nakierował mnie zdalnie przez telefon na pudełko belgijskich pralinek, ukryte w szafie ;) Zasiadam niniejszym do konsumpcji i z okazji rocznicy polewam wszystkim ;) :

I love you baby

2011-11-30T19:45:00.000+01:00

Nie mogłam się oprzeć temu zdjęciu, jest urocze :) Pani wygląda znakomicie, jak na położnicę, chciałabym się tak ślicznie prezentować przy moich porodach ;)

Zdjęcie ze strony National Geographic.

Ania powiedziała...

2011-11-30T12:08:00.000+01:00

Wychodzimy z przedszkola wieczorową porą.
Ania patrzy na niebo.
- Ooo, mamo zobac, ktoś znowu uglyzł księzyc i jest popsuty... Musim go naplawić!
:)

Syzyf o poranku

2011-11-29T10:40:00.001+01:00

Mąż wybył na cały tydzień. Podejmuję nierówną walkę z logistyką.
Budzę się o 5 rano, Mateo miauczy. Przekręcam się na bok, żeby go zakneblować barem mlecznym i... auuuuuu! - ból piersi czuję aż w zębach i paznokciach. Zastój pokarmu. Uroki macierzyństwa. Gorączka, dreszcze, mać mać mać... No nic, zajmę się tym później.
Wypełzam z ciepłej pościeli, czując się jak noworodek wyrywany przemocą z łona matki ;) Biorę kwękającego syna, przewijam, sadzam w kuchni w foteliku, obwieszam zabawkami. Dziewczynki już wstały. Śniadanie to wyzwanie: nie chcę z mięskiem, chcę z dżemem! A mogę zjeść pół? Nie lubię sałaty! A czy jak zjem kanapkę to dostanę czekoladę? Przy stole panienki bija się, przepychają, wyrywają sobie talerze. Dżem ląduje na piżamkach. Rozpacz - mamoooo jestem bruuuudnaaaaa, to jej winaaaaa! Wytrzyj mnie! Biegam w piżamie, wycieram, rozdzielam, podaję picie, dopinguję do szybszego jedzenia. Mateo kwęka. Nie mam czasu zjeść, z głodu jest mi słabo.
Potfory najedzone, czas na wyzwanie drugie: ubieranie. Mamo, dlaczego spodnie? Ja nie chcę iść w spodniach, chcę sukienkę! Nie założę spodni! Nie, ta bluzka nie pasuje, chcę inną! Zuzia, zaopatrzona w odpowiednio dobrany zestaw odzieży idzie się przebierać do drugiego pokoju. Nerwowo patrząc na zegarek, walczę z Anią, która stawia bierny opór. Mamo, nie chcę iśc do przedszkola, chcę się bawić w domu! Staje/siada/kładzie się i odmawia współpracy. Tłumaczę, perswaduję, namawiam, w końcu rzucam kuchenną łaciną. Głodna jestem. Nadal w piżamie. I pierś mnie boli przy każdym ruchu. Mateo kwęka, kwękanie powoli przeradza się w cichy (na razie) ryk. Taki mały ryczek. Zaglądam do pokoju. Zuzia, z rajstopami założonymi na jedną nogę zamarła przed telewizorem. Trafia mnie ciężki szlag. Wyłączam telewizor i dobitnie oznajmiam co myślę o takim zachowaniu. Patrzę na zegarek. Jezu, muszę się ubrać... Mateo porykuje. Ania domaga się mycia ząbków. Myję anine ząbki, drugą ręką usiłuję się rozebrać. Zuzia usiadła na podłodze i w ramach protestu siedzi, w samych, za przeproszeniem, gaciach, nie robiąc nic. Przed oczami mam czerwień i bliska jestem złapania któregoś z potomków i rozsmarowania po ścianie. Głośno daję wyraz niezadowoleniu. Potomstwo pojęło, że matka osiągnęła stan kosmicznego wmurwienia i zaczęło wreszcie opornie współpracować. Panny ubrane, zęby umyte. Mamo, a zrobisz mi kucyki? Patrzę na zegarek. Mateo ryczy coraz głośniej. Ja nadal w piżamie. Z głodu kręci mi się w głowie. O Boże, zapomniałam o kanapce dla Zuzi do szkoły... Szybko. Mamo, a zrobisz mi kucyki? Tak, @#$%^ za chwilkę, córko. Pakuję zuzine drugie śniadanie. Robię jej na głowie te cholerne kucyki. Ania też chce kucyki. Aniu, ale ty masz za krótkie włosy... Ale ja chcęęęęęę!!!! Zrób mi kucyyyykiiiii!!!! Chcęęęęęę!!!! Do wtóru Ani wyje Mateusz. Usiłuję nie słuchać, pędzę do szafy, wrzucam na siebie cokolwiek. Nie uczesałam się, nie miałam czasu umyć się ani zjeść, trudno, na głowę czapka, w sumie dla kogo mam się stroić, ch*j z tym. Łapię suchą bułkę, popijam wodą z dzbanka.
Dziewczynki, ubierajcie się. Zakładajcie buty. Aniu, gdzie masz buty? Tam. To wstań i weź. Nie! Ty mi daj! Weź mówię! Zuzia podaje Ani buty. Dziękuję Zuzi. Ania krzyczy - ale ja chciałam samaaaa! Rzuca butami w kąt. Mateo wrzeszczy na wysokich obrotach. Muszę go przewinąć i ubrać do wyjścia. Ania z fochem w pełnym rozkwicie płacze i tupie. Mam ochotę jej, za przeproszeniem, wyrąbać z liścia, prosto w wykrzywioną złością buzię. Powstrzymuję się ostatkiem sił. Stanowczo mówię: Aniu, zakładaj buty. Ania poddaje się i powoli jak żółw ociężale zaczyna się ubierać.
Mateo zapakowany w kombinezon zaczyna wrzeszczeć dwa razy głośniej. Ania przy każdej czynności nadal stawia opór. W końcu wychodzimy. Ania otwiera mi drzwi. Przy drugich drzwiach czatuje Zuzia, Ania ubiega ją i otwiera i te. Zuzia dostaje szału, bo przecież ona chciała. Popędzam towarzystwo, skręcam w stronę podjazdu dla wózków. Zuzia idzie ze mną. Ania chce iść schodami z Zuzią. Zuzia jest zła i nie chce. Schodzę z wózkiem, za mną drepce Zuza, narzekając pod nosem. Ania stoi na szczycie schodów i wyje w pełnej histerii. Pośpieszcie się, kurważ mać, musimy iść! Mateo krzyczy w wózku. Fuck my life.
Zostawiam wózek, ściągam rozwrzeszczaną Anię ze schodów. Idziemy. Ania płacze, wyrywa się, chce uciekać. Zuzia krąży wokół wózka, nie mogąc się zdecydować po której stronie chce iść. Mateusz krzyczy.
Tak docieramy do przedszkola. Mat po drodze zasypia. Ufff.
Zostawiamy Anię w przedszkolu. Jeszcze nie koniec atrakcji, czeka nas półtora kilometra do szkoły. Zuzia jest dzieckiem już niemal uczłowieczonym i nie sprawia większych problemów. Tylko chodzi strasznie powoli. Ogląda każdy kamyk, każdą interesującą wypukłość chodnika, rozpoznaje marki samochodów na ulicy. O mamo, opel! A to tołdi! Co??? Tołdi! Aaaa, audi. Pospiesz się, w szkole pani na ciebie czeka. Idę, za mną Zuza, co parę kroków się zatrzymuje. Muszę stawać i na nią czekać, kiedy wózek się zatrzymuje, Mateusz wyraża protest. Głośno. Jezu, dziecko, miej litość do cholery, chodźże. Pierś nadal boli, coś z tym muszę zrobić.
Docieramy do szkoły, dźwigam Mateo w gondoli, pomagam Zuzi się rozebrać, weszła do sali, o dobry Boże co za ulga.
Pięć godzin względnej ciszy i spokoju, nie licząc młodego, rzecz jasna. Ale młody solo to zupełnie co innego niż młody w obstawie siostrzyczek.
Życie powoli mi wraca.
Jutro rano powtórka.

Zwierzątka

2011-11-28T17:45:00.000+01:00

Zuzia miała dziś w szkole zajęcia z weterynarzem. Wracając do domu, rozważała, jakie zwierzę chciałaby mieć.

- Nie chcę psa, wolę świnkę morską, bo nie musi spacerować. Albo kota, bo ma kuwetę. A czy świnka morska robi kupy? Tak? Trzeba sprzątać? To lepiej nie. To ja chcę żółwia. Żółw nie robi kup, tylko gryzie.

Objaśniłam, że owszem, po żółwiu też trzeba sprzątać. Zuzia rozsądnie podsumowała:

- To wiesz co, mamo? Ja poczekam aż urosnę.

Mam bardzo rozsądne dziecko. I pioruńsko leniwe ;) Ach te geny ;)

Ku pokrzepieniu serc

2011-11-27T13:01:00.000+01:00

Infirmeria

2011-11-27T06:45:00.000+01:00

W domu mikroszpitalik - Ania od 3 tygodni nie może się pozbyć wirusa, a od wczoraj do glutoklubu dołączył Mateusz. Mnie cały czas męczy zapalenie dziąseł. Zasadniczo mogłabym tak wyliczać jeszcze długo, ale nie spałam dziś prawie wcale i ledwie trafiam palcami w klawisze.
Weekend masakruje jak zwykle. Panienki nie potrafią zachowywać się cicho, ich wrzaski i przepychanki budzą młodego, on biedny płacze, one kwiczą, a ja chodzę jak odbezpieczony granat i trzęsą mi się ręce.
Mamo, zrób mi śniadanie, daj mi wody, ale nie tej ja nie chcę teeeeej! Ja chcę bąbelkowej! Nie zjem z pasztetem, daj mi czekolady, chcę z czekoladą! Mamo a Ania powiedziała, że to jej miś a to jest mój! Mamo a Zuzia nie chce się podzielić naklejkami! Mamo! Mamo! Mamo!
Cóż mogę rzec...
SPARTAAAAAAA!

Na deser zdjęcie młodego czytelnika:

Moja natura DJa domaga się podkładu muzycznego na dzisiejszy dzień. Pasuje mi tylko to ;)
I'm still aaliiiiveeee yeah

Lobotomia (laktacyjna?)

2011-11-25T10:40:00.000+01:00

Ostatnio moje roztargnienie i rozkojarzenie osiągnęło poziom niezwykły. Otóż stanęłam wczoraj przed bankomatem i usiłowałam wcisnąć w niego... klucze do domu. Stałam i stałam i kombinowałam gdzie jest ta dziurka no, gdzie... Bo przecież muszę wziąć pieniądze na zakupy...
Obok mnie stał pan, którego moje poczynania wprawiły w stan pół zgrozy pół rozbawienia ;) Wyglądał jakby bardzo chciał coś powiedzieć. Na szczęście się powstrzymał.
Po około minucie bezowocnych wysiłków zorientowałam się, że chyba nie o klucze chodzi, zarumieniłam się z zakłopotania, wyciągnęłam kartę i załatwiłam co trzeba. Tak się zaabsorbowałam rozwiązaniem bankomatowego problemu, że kompletnie zapomniałam czego potrzebowałam ze sklepu i wróciłam z czymś zupełnie innym. Ratunku...

Chilloutowy resecik, uwielbiam:

Dziękuję :)

2011-11-24T20:57:00.000+01:00

Ktoś mi dziś rozjaśnił dzień :) Gosiu, dziękuję za prezent i ciepłe słowa :* Nie mogę przestać się uśmiechać :)

Taki oto magnes wisi na lodówce i poprawia mi humor :P

Sztuczna inteligencja

2011-11-20T15:18:00.003+01:00

Co to jest - blondynka ufarbowana na czarno? - Sztuczna inteligencja.
Oto moja, IMO całkiem naturalnie wygląda :) W świetle dnia jestem z siebie jeszcze bardziej zadowolona :)

Język polski jest wszędzie

2011-11-20T06:33:00.001+01:00

Przy tych filmach popłakałam się ze śmiechu ;) coli z wódką dać! lol
Pomogło na poranny atak paniki ;)

EDIT - dodałam trzeci film :)

Terapia kolorem

2011-11-19T22:24:00.000+01:00

Nic tak nie poprawia kobiecie nastroju jak zakupy lub nowa fryzura. Kolejnych zakupów już nie dałabym rady usprawiedliwić przed Małżonkiem, a poprawy nastroju trzeba mi nieustannie, jak powietrza, więc padło na fryzurę.

Mąż wspomógł w zbożnym dziele farbowania (za co cześć mu i chwała), bo włosów mam tyle, że starczyłoby na trzy osoby i sama z tym gąszczem nie poradziłabym sobie za nic w świecie.

Kolor - czekoladowy brąz. Wyszedł prawie czarny, co mi szalenie odpowiada.

Małżonek, zapytany, jak wyglądam, wybucha zupełnie niedyplomatycznym śmiechem ;) ale mnie się efekt całkiem podoba. Może zostanę przy nim dłużej. Doszłam do wniosku, że wyglądam jak skrzyżowanie dziewczynki ze studni w "The ring" z Morticią Addams ;) Bardzo zadowalająco.

Zbawczy efekt nie utrzyma się długo więc myślę nad kolejnym etapem terapii antydepresyjnej, czyli tatuażem. Drzewo, albo piórko, a może koliber? Kwiatki? Hmm...

Status

2011-11-19T09:43:00.001+01:00

Public Notice:
Due to recent budget cuts, the rising cost of gas, & oil, plus the current state of the economy, the light at the end of the tunnel has been turned off. Have a nice day:)

Taki oto wdzięczny tekst rzucił mi się w oczy na fejsie. Kasiu, pożyczam sobie bo mi pasuje, no pasuje jak ulał, aż nie wiem czy bardziej chce mi się śmiać czy płakać ;)

Nieuchronnie...

2011-11-18T21:28:00.000+01:00

... zbliża się nieprzyjemność zwana weekendem :) W tym tygodniu urozmaici mi go nadprogramowo zapalenie dziąseł. Nawet nie wiedziałam, że coś takiego istnieje, dopóki o poranku nie zawyłam z bólu jak zwierzę, próbując pogryźć kanapkę.
Czas zapiąć mentalne pasy. Można też ewentualnie zatankować.

Wrzucić zagłuszacz dziecięcych ryków, przy okazji miło prostujący zwoje mózgowe ;)

I coś kojącego dla duszy:

Idę się gdzieś schować ;)

Słit focia

2011-11-18T14:02:00.001+01:00

Mat najlepiej się czuje w ruchu. Pojechaliśmy wczoraj do fotografa a potem na zakupy. Młody był zadziwiająco spokojny, w powrotnej drodze usnął i w stanie uśpienia został przetransportowany do domu :)

Słodki chomiczek ;)

Aha, Klusek oficjalnie przeskoczył z rozmiaru pieluch 3 na 4+. Nieźle, jak na trzymiesięcznego bobasa.

Padaka

2011-11-17T13:36:00.001+01:00

Od kilkunastu dni Mateo wstaje około 3-4 rano. Definitywnie. Czasem się po godzince da uśpić na trochę a częściej nie... To, plus nocne pobudki plus dzienne wycie plus bieganina plus fochy dziewczyn zmieniło mnie chwilowo w psychiczny i fizyczny wrak.
Jedynie słuszny podkład muzyczny na tę okoliczność. Wykonanie wprawdzie straszliwe, ale co tam.

Pierwszy ergospacer

2011-11-14T15:59:00.000+01:00

Mateusz, osiągnąwszy rozmiary młodej orki, przestał się mieścić w gondoli. Razem z kombinezonem zimowym wchodzi na wcisk i zupełnie nie jest przy tym zadowolony. Podjęłam więc męską decyzję i na drogę do szkoły zapakowałam go dziś w nosidło. Wychodziłam z duszą na ramieniu - rozwrzeszczy się czy nie? Na początku rozglądał się wokół oczami jak pięciozłotówki, potem powieki zaczęły mu opadać i usnął.

Wyciągnęłam z szafy moją babywearingową kurtkę do zadań specjalnych. Sprowadzona z Rosji, co ma niebagatelne znaczenie, bo dostosowana jest do tamtejszych dzikich temperatur i spokojnie utrzymuje nas w ciepełku do -20 C. Oboje z młodym byliśmy bardzo lekko ubrani, i przy temperaturze 0 stopni wróciliśmy mocno upoceni. Kurtka ma wygląd nieco, hmmm... awangadrowy, podszyta jest polarem w różowe serduszka (Zuzia jest oczarowana "och, mamo, ależ masz śliczną kurtkę od spodu!"), co mnie średnio zachwyca, ale nie miałam wyboru rozmiar na słonia był tylko w tym kolorze...
Małemu wystawała na zewnątrz jedynie uszata czapeczka. Budziliśmy wielkie zainteresowanie na ulicy i w szkole.

Sąsiadkę przyprawiłam o atak serca, kiedy wyjrzała przez okno. Zobaczyła mnie bez wózka i doznała szoku - "o mój Boże, Ewa zapomniała wózka z małym!"... Podejrzenie całkiem uzasadnione, zważywszy, że ostatnio jestem tragicznie rozkojarzona.

Integracja międzygatunkowa

2011-11-14T09:57:00.001+01:00

Oto Uśmiech Prezesa. Prezes nadal jest głównie łysy, oczy systematycznie mu jaśnieją w kierunku koloru szaroniebieskiego (pewnie po mamusi). Coraz bardziej odstają mu uszy (też po mamusi, niestety, co za ból...). Ale ogólnie prezentuje się całkiem korzystnie.

Logistyka wymaga od nas codziennych wizyt w mieszkaniu sąsiadów. Do rodziny należy tam towarzyski kot. Na początku Mateo był nieco sceptyczny.

Po kilku razach nabrał śmiałości...

...i jest zadowolony z kociego zainteresowania.

Ja też jestem zadowolona, bo uważam, że dziecko powinno dorastać ze zwierzakami, wylizywać psią miskę i nawdychać się kocich kłaków. Niższy poziom agresji, mniejsze ryzyko alergii.

A na deser - tekst Frustratki. Jako żywo, sama bym lepiej nie napisała.

Niedziela

2011-11-13T07:03:00.001+01:00

Nie mam siły pisać, więc tylko wrzucam najładniejszy cover najsmutniejszej piosenki świata.

Szaro buro i ponuro

2011-11-12T06:58:00.000+01:00

Dakann w najnowszym odcinku pojechał po całości. Pasuje do mojego nastroju.

Wszyscy kochają weekendy

2011-11-11T22:08:00.000+01:00

Weekend w pełnym rozkwicie. Mateusz wczuł się w klimat i dał taki koncert, że padłam i nadal nie mogę się pozbierać. Ania chora, Zuza znudzona. Nie wiem co gorsze.

Słaniam się ze zmęczenia, ale nerwy trzymają mnie jeszcze w pionie. Terapeutycznie wpatruję się w boskiego Gavina Rossdale'a. Och.

A jednak...

2011-11-10T15:14:00.001+01:00

Dalsza inwestygacja zasikanej afery ujawniła nowe okoliczności... Otóż, ze wstydem przyznaję, że mózgiem operacji była Zuzia ;)
Zapytana, co jej strzeliło do głowy, objaśniła, że chciała oglądać Cartoon Network cały czas, i nie chciało jej się wychodzić do toalety. Taaaa. Zakaz oglądania CN przez 4 dni i tygodniowy ban na kontakty z sąsiadką powinny załatwić sprawę. Zuzia ryczy jak bawół, śmiertelnie obrażona,w swoim pokoju. Co jakiś czas wściekle rzuca - "Aaaaaa, maaama mnie nie luuubiiii!" (swoją drogą mistrzostwo emocjonalnego szantażu, nic tylko się uczyć od niewinnego dziecięcia...)
Chyba zaczynam siwieć. Zamiast robić dzieci, należało zająć się czymś prostym, relaksującym i pożytecznym, na przykład konstruowaniem w garażu czołgu z puszek po konserwach.

Poza tym, o zgrozo, zbliża się kolejny długi weekend. Stężenie rodziny na metr kwadratowy mieszkania osiągnie stan alarmowy. Aaaaa HELP... ;)

Dziecięce igraszki

2011-11-09T21:47:00.000+01:00

Zuzia spędzała dziś popołudnie i wieczór ze swoją przyjaciółką. Zamknęły się w pokoju, było cicho, więc nie wnikałam co tam robią. A panienki niefrasobliwie i radośnie wpadły na genialny pomysł i... nasikały do kosza na śmieci. Oczywiście brakło im celności i obsikały również podłogę, szafkę i kawałek ściany :) Kiedy to zobaczyłam, trafił mnie ciężki szlag. Zapytane, któż to okazał się takim tytanem intelektu, sprytnie pokazywały jedna na drugą. Ania, jako bezstronny świadek utrzymuje, że pomysłem błysnęła sąsiadka ;) Ale to nieistotne, liczy się efekt wszakże.
Powycierałam, umyłam podłogę, dzieciątka zostały opieprzone i stosownie ukarane. Wszystko przy akompaniamencie ścieżki dźwiękowej by Mateo, który darł się w sypialni jak zarzynany kojot (spał dzisiaj tylko 2 godziny około południa i wieczorem był już w stanie agonalnej histerii, usypiałam go ponad godzinę).

Emocje opadły, Zuza i Ania zalogowane w wannie, mycie, płukanie. Pochyliłam się nad Anią, a ona w tym właśnie momencie postanowiła poćwiczyć niedawno nabytą umiejętność skakania... Wyrżnęła mnie z rozpędu w kość jarzmową. Zobaczyłam jasność, przed oczami zawirowały konstelacje a z ust wyrwało się ciche: o kurrrrr..." ;) W tym momencie w sypialni znowu rozwrzeszczał się Mateo...
Wieczór był, innymi słowy, iście upojny ;)

Trzeba mi twardego resetu, więc w słuchawkach gra bardzo głośno, ustawione na repeat :))):

Bądź samowystarczalny :P

2011-11-09T16:27:00.001+01:00

Fejsbuk od rana wprawił mnie w dobry humor :)

Oto prawdziwe wyzwanie... :P

Aż mi się zaśpiewało:

Pełnia

2011-11-08T21:12:00.000+01:00

Dziś pełnia. Bynajmniej nie szczęścia ;) ale księżyca. U nas wiąże się zwykle z nocną masakrą - ani dzieci ani ja nie śpimy dobrze.
Dodatkowo Mateusz był dziś szczepiony, polało się trochę krwi i łez. Czekamy na ewentualny odczyn poszczepienny, który, mam nadzieję, nie wystąpi; jeśli jednak wystąpi to noc będzie szczególnie urozmaicona. Chyba na wszelki wypadek nastawię sobie kawę w termosie...

Ania powiedziała...

2011-11-07T20:51:00.000+01:00

Wychodzimy z przedszkola, jest wieczór, ciemno, na niebie rosnący księżyc.
Ania (patrząc w niebo z dumą): Mamusiu, księżyc jest już naprawiony!
Ja: ???
Ania: Był malutki i chudy a ja chciałam duży, więc zabrał mnie do niego Filli Fairy i posklejałam go klejem...

Uwielbiam dziecięce opary absurdu.

3 miesiące

2011-11-06T12:19:00.002+01:00

Dwa dni temu Mat oficjalnie skończył 3 miesiące. Te najgorsze, kiedy dziecko skupia się głównie na jedzeniu, ulewaniu, wydalaniu i wrzasku, w dowolnych proporcjach :)
Położony na brzuszku potrafi wysoko unieść głowę, czasem udaje mu się samodzielnie przeturlać z brzucha na plecy (przeraża go to bardzo i za każdym razem wybucha płaczem). Uśmiecha się do zabawek i próbuje je łapać; zaśmiewa się w głos i zabawnie gulgocze kiedy się do niego mówi. Lubi słuchać śpiewania, więc mama i tata produkują się na zmianę ;) Tata ma ładniejszy głos, ale za to mamusi nie mylą się słowa piosenek.

Ostatnio śpiewam mu to:

Wygląda tak:

Jego oczy zmieniły kolor z granatowych na niebieskie. Cały składa się z fałdek i wałeczków ;) Ledwie się mieści w gondoli wózka.

W nocy śpi zdecydowanie lepiej, czasem przesypia nawet 2,5-3 godziny na raz. Po nakarmieniu i przewinięciu bez problemu daje się znokautować. Pomału oddycham z ulgą i zbieram siły na ząbkowanie ;)
W dzień śpi dramatycznie źle. Zazwyczaj po kilkanaście minut na raz. Najlepiej mu się drzemie w wózku na spacerze, więc idealnie jest w ciągu tygodnia, kiedy muszę odprowadzać i przyprowadzać dziewczynki.
Ogólnie proporcje: "doprowadza mnie do szału tym wyciem/jest rozkosznym misiem" zmieniły się z 90/10 na 50/50. Czyli, jest nieźle.

Ufok

2011-11-05T16:53:00.008+01:00

To ja. Ufok czyli alien. To od alienacji. Tak mi czasem jest. Zamknięta w szklanym pudełku, odizolowana od wszystkich, nawet od tych, z którymi codziennie rozmawiam. Poczucie wyłączenia z rzeczywistości, niezwykle trudne do wyjaśnienia. Bo jak to? Rozmawiam, żartuję, wykonuję obowiązki, załatwiam sprawy. Na oko wszystko w normie... Tylko, że jestem papierowa, wycięta z innego obrazka.
Dopadł mnie smutek. Próbuję prosić o pomoc, ale w ostatniej chwili zamykam usta, bo przecież i tak nikt nie zrozumie. Takiego popaprańca jak ja. No i ogromnie się wstydzę. Potrzebować pomocy - co za upokorzenie. A nawet gdybym się odważyła, przełamała wstyd i zagubienie, o co właściwie mam prosić? Czy mogę od kogokolwiek oczekiwać, że będzie mnie nieustannie trzymać za rękę i głaskać po głowie? Przecież to żałosne. Milczę więc jak długo mogę, uśmiecham się, mając nadzieję na cud. I cud się czasem zdarza. Wtedy chłonę ciepło jak gąbka.

Coś do zapamiętania, z otchłani mądrości sieciowej:

No proszę. Shopping. Tego mi trzeba :)

Należałoby czymś się zająć. Utrzymywać stan zajętości. Żyć i cieszyć się życiem. Nie potrzebować cudzego ciepła, generować własne. Być niezależną. Świetny plan, tylko jak, jak? Kiedy ataki paniki odbierają resztki snu, kiedy jedzenie nie ma smaku, kiedy nie sposób skupić się nad słowem pisanym, kiedy zmęczenie zmienia powietrze w gęsty kisiel?

Dziś życie jest wybitnie do kitu.

Dzieci

2011-11-04T13:43:00.000+01:00

Sąsiadka zrelacjonowała mi wczoraj poniższą rozmowę:
Zuzia, Marysia i Łukasz są wiezieni samochodem do szkoły. Zuzia milcząco patrzy w okno, Marysia i Łukasz patrzą na siebie.
Łukasz: Marysia, co się tak na mnie patrzysz?
Marysia: Bo jutro bierzemy ślub...
Łukasz: [konsternacja].
Łukasz: Zuzia a ty to taka spokojna bo chyba z Kubą w ciąży jesteś!
...

Szanownym czytelnikom przypominam, że bohaterowie tejże anegdotki nie mają nawet sześciu lat...
Nie wiedziałam czy się śmiać czy płakać ;)

Mateusz przechodzi właśnie swoje pierwsze przeziębienie. Katar nie daje mu żyć, miejmy nadzieję, że nie rozwinie się w coś gorszego.

Sny na jawie

2011-10-30T09:27:00.001+01:00

Piątek to był, ostatni przed długim weekendem. Zapalenie zatok. Wysoka gorączka, ropny katar, krew, boli wszystko: głowa, oczy, uszy, gardło. Biorę dwa panadole i wlokę się do szkoły, co jakiś czas łapiąc równowagę za pomocą rączki wózka. Z umęczonej głowy parują marzenia. Takie malutkie.

Żeby ktoś zapytał jak się czuję i zmartwił się, że źle. Żeby położył mnie do łóżka, podał lekarstwa i herbatę z cytryną. Pogłaskał po głowie, kazał iść spać i powiedział: "nie martw się, odpoczywaj, ja się wszystkim zajmę". Zainteresował się co jem, czy w ogóle coś i dlaczego nic. Przykrył kołdrą. Żeby wyprzągł mnie chociaż na jeden dzień z kieratu.

Wyśnione ciepło znika. Stoję przed szkolnym molochem, z którego trzewi muszę wydostać dwie żwawe pięciolatki. Ustawiam wózek w przedsionku, dalej nie wolno. Szkoła nieprzyjazna matkom małych dzieci. Wypinam ze stelaża gondolę ze śpiącym Mateuszem. Ciężkie, sam młody to ponad 8 kilo... Opieram o biodro, boli, mam już siniaki. Dźwigam bagaż do korytarza zerówek. Czekam, kołysząc Mateusza w gondoli, żeby się przedwcześnie nie obudził. Gorąco. Nie ma gdzie usiąść.
Dzieci wychodzą z sali, rwetes i krzyk. Mateusz się budzi, też zaczyna krzyczeć. Trzęsą mi się ręce, kiedy pomagam dziewczynkom się ubrać. W jedną rękę biorę wszystkie ewentualne dodatkowe rzeczy - worki ze strojami na gimnastykę, zapasowe ubrania, wykonane danego dnia prace plastyczne. Drugą podnoszę gondolę, opieram na biodrze. Auć. Dziewczyny biegną do wyjścia, wołam za nimi, nie słuchają. Drepcę najszybciej jak mogę, wielbłądzio objuczona. Żeby tylko młodego nie upuścić. Zbieram współczujące spojrzenia innych rodziców.
Wychodzimy z budynku, Mateusz zasypia. Spacerowym krokiem zmierzamy w stronę domu. Dobrze ponad kilometr, mamy mnóstwo czasu. Jestem spocona, zimny wiatr włazi wszędzie. Samo zaczyna się myśleć.

Proszę, już nie mam siły. Proszę. Proszę.

Sama nie wiem kogo i o co.

Litania

2011-10-30T07:39:00.001+01:00

Dziewczynki, proszę, zachowujcie się ciszej, Mateusz zasnął.
Dziewczynki, proszę, nie krzyczcie.
Przestańcie stukać.
Dlaczego znowu tupiecie? Przecież prosiłam.
Proszę, ciszej, bo obudzicie braciszka.
Przestańcie się kłócić...
Bawcie się ciszej, proszę...
BŁAGAM, ciszej...
Ciszej tam.
Ciszej!
(płacz młodego z sypialni)

[Do k***y nędzy i ch*ja pana czy w tym pi******nym domu nie można mieć chwili ciszy?!]

Patrzcie co zrobiłyście, obudziłyście go! Do cholery, cisza ma być bo...!

To moja osobista litania, zakończona nieodmiennie cichym, bądź nieco głośniejszym wezwaniem Kurwy Nędzy i Chuja Pana. Wypowiadam ją kilkanaście razy dziennie. Za każdym razem, kiedy wrzaski Starszaczek obudzą Najmłodszego, kiedy słyszę jego wymęczony płacz, kiedy muszę rzucić to co chwilę temu zaczęłam, żeby go uspokoić. Najczęściej bez sukcesu.
Snuję nerwy na kłębek.

Poranek

2011-10-30T06:11:00.000+01:00

Czwarta. Młody płacze. Podnoszę się. Piasek pod powiekami, zatkany nos, obolałe gardło. Nakarmić, odbić, przewinąć. Boli głowa, chyba mam gorączkę. Zimno, ogrzewanie wyłączone na noc w celach oszczędnościowych. Trzęsę się, upuszczam okulary. Cud, że się nie stłukły. Mały wymiotuje. Wytrzeć, podnieść, ponosić. Zimno. Czwarta czterdzieści. Zmiana pieluchy, mały, utulony i wykołysany, zasypia. Padam na łóżko, wpasowując się w wąską szczelinę między mężem a synkiem. Zamykam piekące oczy. U dziewczynek zapala się światło. Usiłuję zasnąć, chociaż na momencik. Czwarta pięćdziesiąt. Ania wchodzi do sypialni, oznajmia, że jest głodna. Budzi się Mateusz. Wstajemy. Mąż zabiera dziewczynki do kuchni. One się kłócą, on robi śniadanie i zirytowany, przywołuje je do porządku. One mają to gdzieś. Boli mnie głowa. I gardło. Nie mogę mówić. Zimno mi, strasznie mi zimno. Nieustający koncert życzeń: mamo posłuchaj, mamo daj mi grę, popatrz mamo jestem smok, a możemy gumę do żucia, mamo ja chcę się ubrać, nie nie chcę spodni, chcę sukienkę.
Długi weekend w pełnym rozkwicie.
Czemu chce mi się płakać.

Cyckomacanie ;)

2011-10-29T13:31:00.000+02:00

Kompletnie mnie rozbroił ten filmik :) To element kampanii uświadamiającej na temat raka piersi. Bardzo udany IMO ;P

Przed nami - o zgrozo - długi weekend. Niech MOC będzie ze mną :/

Ania powiedziała...

2011-10-28T21:05:00.000+02:00

Ja - Aniu, nie całuj Mateusza, jesteś chora.
Ania - I Mateus zarazi się moim apsickiem?

Cała prawda o kobietach

2011-10-28T09:46:00.001+02:00

@##$$^%^&& MAĆ !!!

2011-10-27T19:37:00.002+02:00

Sąsiadowi z klatki obok, który o 19.35 wierci udarem w ścianach tuż obok sypialni dzieci, życzę k***a mać żeby zginął w mękach. Howgh.
W takich chwilach oddałabym WSZYSTKO za dom wolnostojący. Pieprzyć sąsiadów.

Motywator

2011-10-27T09:53:00.000+02:00

Dla TEJ PANI pełny szacun i głęboki ukłon. Z dystansu.
Kiedy poczytam jak ludzie sobie muszą (i potrafią) radzić, moje życie nagle staje się takie proste, łatwe i przyjemne :) Jak to dobrze, że nie muszę liczyć każdego grosza, mogę jadać na mieście, kupować sobie i dzieciom ubrania, książki, zabawki czy co tam mi fantazja podpowie ;)

Powiem tak:

;)

Rzeczywistość nadgryza

2011-10-26T22:29:00.000+02:00

Zuzia kaszle, Ania właśnie wychodzi z infekcji dróg moczowych, Mat wyje jak kojot, jeden Pan Bóg wie czemu. Sama też mam ochotę zawyć, także z powodu świeżo nabytego zapalenia zatok ;)

Pod wieczór niemal pełzam na czworakach, przyklejając się do ścian i próbując wtopić w tło, w nadziei, że dzieci mnie nie zauważą ;) Błagalnym wzrokiem usiłuję popędzić wskazówki zegara. Niech już będzie wieczór, kąpiel i CISZA. Tak, może być kaszka na kolację. I banany. I biszkopty. Kakao. Batoniki. Cokolwiek chcecie, tylko przestańcie się drzeć ;)

Przewlekłe zmęczenie sprawia że NIE OGARNIAM. Niczego. Wychodzę do sklepu po masło i wędlinę, wracam z chlebem i serem. Zapominam o rachunkach, należnościach, wizytach u lekarza. O właśnie - niedawno zapomniałam o aninej wizycie u dentysty, na szczęście dało się ustalić inny termin. Podczas plombowania trzymały Anię trzy osoby... Mam siniaki na nogach, młoda zademonstrowała niezłą kondycję.

Dobij waść...

2011-10-24T21:35:00.000+02:00

Pulchny brzuszek, poduszkowate stópki z paluszkami jak kulki, zaśliniony, bezzębny uśmiech, jedwabiste włoski, drobniutkie, różowe paznokietki, rozkoszna kombinacja oponek i dołeczków. Urocze, prawda?

To słodkie stworzonko doprowadziło mnie dziś do takiego stanu, że, próbując napić się wody, stłukłam po kolei dwie szklanki. Trzęsły mi się ręce. Podobno krzyk niemowlęcia jest niewiele cichszy od młota pneumatycznego. Cóż, może to i prawda, bo czuję się, wypisz wymaluj, jakby ktoś przewiercił mi tym sprzętem głowę na wylot.

Uśmiech

2011-10-23T11:34:00.000+02:00

Fotka z telefonu, więc kolory nieco przekłamane, młody ma oczy intensywnie granatowe, a tutaj widzę brąz.

Ale uśmiech i bułowatość jak najbardziej widoczne :) Mat przypomina ludzika z reklamy opon Michelin ;)

Ania powiedziała:

Ja: Aniu, a jak Mateusz płacze to co trzeba zrobić?

Ania: Włożyć słuchawki!

Rozumne mam potomstwo :)

Party hard - mother edition

2011-10-20T22:19:00.000+02:00

Mateusz był marudny cały wieczór. Zabrałam go do kąpieli i zabawiałam śpiewaniem. Na początek Pressgang (tak ze cztery razy), potem Śmiały harpunnik i 16 ton w wersji angielskiej, też ze cztery razy. Zakończyłam koncert pieśnią religijną. Mateo docenił moje wysiłki i ładnie się uśmiechał.
Wyszłam z łazienki i wpadłam na porażoną zdumieniem Zuzę:
"Mamo, czemu robisz imprezkę w łazience??"

I jeszcze raz

2011-10-20T10:29:00.000+02:00

Frustratka jak zwykle w sedno.

Ergo

2011-10-17T14:14:00.000+02:00

Mateusz potrzebuje dużo noszenia, cała jestem obolała, waży już ponad 8 kilo. Za chustami nie przepada, więc zaopatrzyłam się w ergonomika - Ergobaby z wkładką dla noworodka. Wkładka, teoretycznie przeznaczona dla dzieci do 5 miesiąca, jest już na Mateo prawie za mała, ale jeszcze jakoś się mieścimy. Młody jest całkiem zadowolony - włożony do nosidła nie płacze (no, może trochę...), rozgląda się, potem czasem zasypia.

Jedyny zonk - główka małego obija mi się o obojczyki, bo jest akurat na odpowiedniej wysokości. Trochę go to denerwuje.

Śpi. Zabawnie wygląda, owinięty w te wszystkie bety.

Mama wreszcie może zjeść śniadanie, albo lepiej - posprzątać...

Nosidło nosidłem, ale mamę trzeba mocno trzymać, tak na wszelki wypadek:

Sprzęt kupiłam na Allegro, za śmieszną (jak na Ergo) cenę 220 zł, wkładkę za 69 zł. Jeśli to podróbka, to najlepsza, jaką widziałam w życiu, i dobrze, bo na oryginalne mnie nie stać. Zobaczymy jak będzie się spisywało po kilku praniach. Na razie jestem zachwycona - jest piękne: intensywnie niebieskie, haftowane w kolorowe kwiatki, materiał niezbyt sztywny, ale sprawiający wrażenie wytrzymałego. Starannie odszyte. O klamrach nic jeszcze nie mogę powiedzieć, zobaczę jak będą wyglądać za kilka tygodni.
Wygodny pas biodrowy. Panel malutki, niestety, ale tak już jest - większość ergonomików na rynku jest dla nas za mała. Moje dzieci rosną nienormalnie szybko. Minus - przy noszeniu z przodu nie można skrzyżować pasów na plecach (jak w Manduce), ale to niezbyt mi przeszkadza.
Zapakowane było w firmowe pudełko, miało dołączoną instrukcję na DVD i papierową. Full wypas.

Wiem, że noszenie dwumiesięczniaka w nosidle ergonomicznym (nawet z wkładką) jest mocno nieortodoksyjne, większość doradców noszeniowych odczułaby na ten widok takie wewnętrzne "fuj", ale jakoś mnie to nie martwi. Nie mam zastrzeżeń do ułożenia młodego, jest podparty tak jak trzeba, nie ma żadnych luzów, kolanka nieco niżej niż miałby w chuście, ale nie wierzę, żeby mu to zmasakrowało stawy biodrowe. Przede wszystkim włożenie go do Ergo zajmuje kilka sekund, łatwo poprawić, nie wyrywa się (przy wiązaniu wije się jak piskorz). A ja nie mam ostatnio siły na szarpaninę.

Nic

2011-10-09T09:05:00.000+02:00

Nie jestem trzydziestoczterolatką. Jestem dwudziestolatką z czternastoletnim doświadczeniem.

Dziś dowiedziałam się:

2011-10-07T14:13:00.000+02:00

- jak włączyć wycieraczki i spryskiwacze ;) (taaa, wiem, że porażka, ale w samochodzie mam guziczków i wihajsterków jak w tupolewie, raczej słabo ogarniam ;)
- że ruszanie z trójki jest łatwe, ale nie na parkingu
- że nigdy w życiu nie uda mi się zaparkować prosto, chyba że przypadkiem
- że umiem wystartować spod świateł z piskiem opon i rykiem silnika ZANIM panowie stojący za mną zdążą popędzić mnie klaksonami (w Warszawie to norma - jak zapala się żółte a ty jeszcze nie jedziesz to zaraz cię pogonią ci, co się spieszą z tyłu i nie zdążyli zająć pole position).

Z niemotoryzacyjnych - po drodze do i ze szkoły (przez pola) przypomniałam sobie jak cudnie pachnie siano, zmoczone lekkim deszczem... Ja chcę mieszkać na wsi.

Na dziś

2011-10-05T21:51:00.000+02:00

Dowartościowujące motto na dziś ;)

No pewnie :)

Ania powiedziała...

2011-10-05T07:20:00.000+02:00

Ania energicznie klepie Mateo po brzuszku - łup łup łup. Mat pokwikuje.
Ja (przerażona) - Nie bij go!
Ania (wyjaśniająco) - Ja ciem go uśpić, i tylko tlośkę go ubiłam... Śpij dziecino (łup!), śpij malutki (łup!)...

Coraz bardziej się martwię, że troska starszych sióstr może nie wyjść Mateuszowi na dobre ;)

Posucha

2011-10-04T18:08:00.000+02:00

Dziś post w stylu werterowskim dla gospodyń domowych.

Uschła mi wena. Uschła mi radość życia. Uschła mi zdolność cieszenia się chwilą i doceniania tego co mam. Mój rytm wyznaczają mikro cele - "zakupy w sobotę", "logopeda Ani w czwartek". Do jutra. Do pojutrza. Myśl o dalszej przyszłości wywołuje atak paniki. I nie, nie chodzi mi o pracę. Chodzi o szereg dni, takich samych, gorączkowo zapychanych czym popadnie a pustych do obłędu.

Na koniec zadam retoryczne pytanie z dziedziny filozofii kuchennej, idealne do głębokich rozważań między zlewem a piekarnikiem - czemu, do cholery, tak boli utrata czegoś, czego nigdy się nie miało?

Najwyraźniej wciąga mnie wir alternatywnej rzeczywistości.

Taką oto krzepiącą modlitwę człowieka współczesnego znalazłam w czeluściach netu:

Tego się trzymajmy.

Mądrość sieciowa podpowiada mi jeszcze jedno:

Dobranoc wszystkim. Idę do kuchni.