Kres

Przysięgam, że jak usłyszę jeszcze jedno "mamciaaaaa!" to wyjdę z siebie i stanę obok. I komuś przywalę.
Niech to dziecko pójdzie wreszcie spać. Jest, na litość boską, 21.45. Jestem sama, zrąbana jak koń po westernie i mam jeszcze co najmniej trzy strony do przetłumaczenia.

Prasówka

Dobre!

25 Selfish Things Moms Should Do For Themselves

Z tych 25 rzeczy robię 12, więc obiektywnie nie jest źle. :)

I jeszcze: Chcę taką parasolkę.

Oraz: 50 tricków na walkę z chaosem przedmiotów.

A teraz czas odparować emocje minionego weekendu. ZEN-on. :)

Ten dziwny moment...

... kiedy siedzę razem ze swoją sześciolatką na przystanku koło kiosku. Zbliża się matka z chłopcem podobnego jak sześciolatka wzrostu i, na oko, w podobnym  wieku. Chłopiec widzi na wystawie słodycze i zaczyna szarpać matkę za rękaw, żądając czegoś słodkiego. Matka odmawia zakupu. Chłopiec zaczyna wrzeszczeć. Matka milknie i usiłuje go odciagnąć. Chłopiec siada na chodniku, zaczyna wierzgać i krzyczeć. Matka stoi w katatonicznym bezruchu, ze śmiercią w oczach.

Całe zajście obserwuje moja córka, machając zwisającymi nogami i flegmatycznie żując mini-marchewki. Uśmiecha się półgębkiem, jakby zakłopotana i komentuje "oj, ale ten chłopiec źle robi, to nieładnie się tak zachowywać". Dziękuję ci, córko. Jak to dobrze, że przynajmniej w miejscach publicznych wiesz jak się zachować. Na ogół. ;)

W mojej głowie szybki przemarsz myśli:
- biedna ta kobieta, współczuję jej, przerąbane
- gdyby to było moje dziecko, prawdopodobnie bym je zabiła
- niech on przestanie wrzeszczeć, Jezu, głowa mnie boli
- czemu ona nic nie robi??? Może nie wie co?
- Ciekawe co by sie stało gdybym podeszła i go nastraszyła. Może by ucichł.
- JAK DOBRZE, ŻE TO NIE MOJE
- moje dzieci tak nie robią, może nie wszystko spieprzyłam?

i ostatnia tryumfalna asocjacja:
- me rodzone dziecko wzgardziło dziś rogalikiem 7Days z nadzieniem kakaowym i zażądało paczki mini-marchewek oraz czerwonej papryki.
Może i zapomniałam zapłacić za rytmikę i zapakować zdjęcie do legitymacji, ale nic to.  Nie wszystko stracone. ;)

Weekend na pełnej...

Syndrom niedzielnego popołudnia.
U normalnych ludzi - narastający niepokój przed powrotem do tyry w poniedziałkowy ranek.
U mnie -
a) narastająca tęsknota za poniedziałkowym rankiem, kiedy dzieci będą zagospodarowane gdzie indziej a ja będę mogła popracować w spokoju;
b) duszące poczucie winy, bo ewidentnie jestem złą matką, która nie umie spędzać radośnie czasu z dziećmi na pieczeniu owsianych ciasteczek i lepieniu aniołków z masy solnej oraz edukacyjnych wycieczkach do muzeum. Bo nie ogarniam obowiązków, które inne matki mają w małym palcu. Zapominam o dopilnowaniu prac domowych i materiałów na plastykę, zapominam o ćwiczeniach logopedycznych, wpłacie za wycieczki, wypraniu stroju na wf, biletach na autobus, zmuszaniu Zu do czytania lektur, strojach na bal i tysiącu innych dupereli. Bo nie lubię siedzieć na placu zabaw. Bo wychodzenie z trojgiem bardzo aktywnych dzieci to dla mnie stres nie do pokonania.
Patrzę na spokojne i szczęśliwe kobiety, które spełniają się w tej roli i tak bardzo, bardzo im zazdroszczę.

Technika relaksacyjna

Problem:

Rozwiązanie:

Działa. Już mi lepiej.

Noc

Noc, dzieci śpią snem sprawiedliwych rozbójników. Matka słucha. Do rana jeszcze daleko. Jeszcze spokój.

Mamcia

Matju nie mówi na mnie "mama". Zwraca się do mnie tylko i wyłącznie per "MAMCIA".
Kiedy budzi się nad ranem (godzina 4.00), nie chce mu się ruszać z łóżka, więc krzyczy na cały głos "mamciaaaaaaa! maaaaaamciaaaaaaa!!!!" dopóki się nie obudzę, nie zwlokę z łóżka i do niego nie przyjdę. Wtedy, zadowolony z siebie, wyciąga łapki, każe się wziąć na ręce i zanieść do mojego łóżka, gdzie zasypia. Albo nie. Ja, w każdym razie, rzadko zasypiam. Najczęsciej pogrążam się w duszących oparach paniki i uprawiam wrestling ze swoim mózgiem, który właśnie wtedy nalega na roztrząsanie każdego dręczącego mnie problemu oraz rozpamiętywane wszystkiego, co mi w życiu nie wyszło.
Po takim poranku, reszta dnia jest tylko lepsza.