Zdążyłam, nie zdążyłam...

Na fejsbukowej stronie Make Life Harder, gdzie dwóch bystrych panów drze malowniczego łacha z różnych życiowych zmagań, pojawił się piękny komentarz do akcji "nie zdążyłam", promującej w wyjatkowo niefortunny  sposób wcześniejsze macierzyństwo (mam wrażenie że ta akcja to jakieś agonalne ruchy władz i zusu, którym pod dupą kruszy się demografia).
Pozwolę sobie przytoczyć go w całości, bo strasznie mnie rozbawił, jak wiekszość ich tekstów zresztą.

"Dziecko. Dla jednych cud stworzenia, dla innych gadająca okrężnica. Jedni uwielbiają, inni traktują jako podstawkę pod chyboczący się stół. Trudno uwierzyć, że jeszcze niedawno dzieci cieszyły się taką popularnością, jaką dziś cieszą się mopsy i stare holenderskie rowery. Ale, jak pokazuje ostatnia kampania „zdążyłam/nie zdążyłam”, większość kobiet już sama nie wie, czy lepiej mieć dziecko czy może pojechać na zajebiste wakacje do Tokio. Dlatego jako bezdzietni kawalerowi, którzy dzieci widują tylko w kolejce na żółtą zjeżdżalnię w Aquaparku, postanowiliśmy opowiedzieć kobietom, z czym się wiąże macierzyństwo lub jego brak.
JAK SIĘ POTOCZY TWOJE ŻYCIE Z DZIECKIEM
Masz na imię Renata. Kończysz ekonomię, robisz praktyki w HR, twoi przełożeni doceniają nie tylko twój upór i zaangażowanie, ale przede wszystkim umiejętność kserowania i robienie najlepszej kawy na całym piętrze. Na imprezie integracyjnej poznajesz Marka z działu IT, który imponuje ci przedsiębiorczością i skórzanymi butami. Na piątej randce w przypływie szczerości Marek wyznaje ci, że chce mieć rodzinę: przynajmniej dwójkę dzieci, labradora i Sony Bravię. Podczas bezsennej nocy przeglądasz zdjęcia swoich rodziców z młodości i w przypływie emocji dzwonisz do Marka, aby mu powiedzieć, że chyba się w nim zajebałaś. Kiedy kilkanaście miesięcy później na świat przychodzi Mikołajek, jesteś najszczęśliwszą osobą na świecie. Humoru nie psuję ci nawet fakt, że kiedy koleżanki opowiadają o służbowym pobycie w Paryżu, ty możesz pochwalić się jedynie tym, że ostatnio Mikołajek pierwszy raz samodzielnie skręcił rogala na nocniku. Kiedy twoja najlepsza koleżanka ze studiów zostaje szefem marketingu Siemensa na Polskę, ty zostajesz szefem zestawu do gotowania na parze. Marek coraz częściej robi w domu awantury o to, że Mikołajek ciągle zajmuje PlayStation i wyjada z barku kawowe Merci. Coraz rzadziej z Markiem rozmawiacie, ale za to regularnie widujesz, jak płacze cicho pod prysznicem. Ostatnią rzeczą, która powstrzymuje was przed oddaniem Mikołajka do adopcji, jest zniżka przy zakupie biletu rodzinnego w Multikinie. Marek skrupulatnie oblicza, że przez 18 lat chodzenia do kina raz w miesiącu zaoszczędzicie 648 złotych. Dla świętego spokoju nie mówisz Markowi, ile kosztowały zimowe buty Mikołajka. Kiedy Mikołajek zdaje maturę, postanawiasz wrócić do pracy. Początki nie należą do najłatwiejszych. Koledzy śmieją się z ciebie, że piszesz na klawiaturze jednym palcem i na maile mówisz faksy. Ale nie poddajesz się i po 4 latach ciężkiej pracy dostajesz 2,5 tys. na rękę, stanowisko junior account managera i służbowego Samsunga Galaxy. Na pulpicie służbowego komputera ustawiasz sobie panoramę Paryża.
JAK SIĘ POTOCZY TWOJE ŻYCIE BEZ DZIECKA
Po piątej randce z Markiem nie możesz w nocy spać. Rozpatrujesz różne scenariusze swojego życia i następnego dnia rano piszesz Markowi, że to koniec. Nie chcesz ryzykować kariery. Pracodawca docenia twoją determinację i poświęcenie. W ramach gratyfikacji dostajesz najlepszy fotel obrotowy w biurze i zestaw kolorowych zakreślaczy w eleganckim opakowaniu. Szybko się rozwijasz. Kiedy twoje koleżanki idą na macierzyński, ty dostajesz pełen etat. Kiedy młode mamy szyją worek na kapcie dla swoich dzieci, ty wprowadzasz w firmie innowacyjny system kolorowych karteczek i rewolucjonizujesz układ segregatorów z fakturami. Po raz pierwszy jedziesz na targi do Dortmundu. Czasami w drodze do pracy zatrzymujesz się przy placu zabaw i obserwując małe berbecie, zastanawiasz się, co teraz robi Marek. Rozczulona kruszysz w rękach drożdżówkę i rzucasz dzieciom pod nogi. W 40. urodziny pierwszy raz biegniesz w maratonie. Po powrocie do domu patrzysz w lustro, czujesz się szczęśliwa i spełniona. Zupełnie nie wiesz dlaczego przez kolejne trzy godziny wyjesz w poduszkę. W pracy jesteś bardzo aktywna, uczysz się języków i dajesz z siebie 100%. Niestety skostniałe układy w firmie nie pozwalają ci na realny awans. Jest ci też trochę przykro, gdy dowiadujesz się, że nowo przyjęty praktykant zarabia 30% więcej od ciebie. Ale po 5 latach intensywnych starań dostajesz stanowiska senior account managera, 3,5 tys. na rękę i służbową Toyotę Yaris. Tego samego roku wymieniasz wszystkie meble i pięć razy przemalowujesz całe mieszkanie.
Czyli - jak widać - decyzja jest oczywista. Nie ma za co."

Innymi słowy - jak sie nie obrócisz, tak rzyć z tyłu ;)
"Gadająca okrężnica" LOVE.

Serhij Żadan - "Grudzień"

Piękny tekst, zamieszczony na stronie "Krytyki politycznej"

"Najgorzej jest oczywiście w grudniu. Od stycznia też nie ma co oczekiwać nic dobrego, ale grudzień jest wyjątkowy. Opuszcza cię na ziemię i szykuje na najgorsze. W grudniu mocno i dobitnie rozumiesz, że w najbliższym czasie w ogóle lepiej na nic nie liczyć. W najbliższej przyszłości wszystko będzie bez zmian – późne poranki, wczesne zmierzchy, przemarznięte pomieszczenia teatrów i bibliotek (jeśli chodzisz do bibliotek i teatrów), brudne schody na klatkach, przeciągi w oknach, przeciąg w sercu. A przede wszystkim nie ma żadnego przebłysku słońca, żadnego promienia, żadnej przejrzystości ani koloru.

Szare niebo, niskie chmury, czarny stary śnieg, drzewa mokre od tego śniegu – zima w tym kraju zaczyna się jak kryzys rodzinny – nieubłaganie i przewidywalnie. I nic nie zrobisz, nijak nie unikniesz, i chciałoby się liczyć dni do pierwszych odwilży i marcowego słońca, ale co tu liczyć, kiedy wszystko dopiero się zaczyna. W grudniu nagle lęk budzi kompletna ciemność, która zalega w przechodnich podwórkach, i boisz się w nie wchodzić – kto wie, czy tym razem wyjdziesz, w takich ciemnościach? A jeśli wyjdziesz, to dokąd?

Właśnie w grudniu zaglądasz do jam i głuchych kątów, gubisz się, gubisz ważne rzeczy. Jak tu nie zgubić w ciągłych ciemnościach, w takich słotach? Jasne, że wszystko gubisz, nic nie rozpoznajesz. I nie możesz nikomu wyjaśnić, czego zapomniałeś, gdzie, czego żałujesz, czego ci w ogóle brak. Wszystko dobrze, usprawiedliwiasz się, po prostu depresja, tak-tak – znów w grudniu, znowu ja, kto by pomyślał. Z zewnątrz tak to właśnie wygląda – mało słońca, dużo dymu, gardło choruje przez ostre i stalowe, jak kuchenne noże, nocne powietrze, tlen rani gardło, ono nie utrzymuje go w sobie, wydycha w przestrzeń gorące litery, które brzmią tak czule i niespokojnie, ale z których nie poskładasz nic, oprócz przekleństw i skarg.

W grudniu można by obchodzić jakiś międzynarodowy dzień utraty wszystkich oczekiwań i wielkiego końca wszelkich nadziei. Można by nawet urządzić uroczysty marsz z okazji święta. Powiedzmy, przez przechodnie podwórka. Pod mokrymi drzewami. Żeby ostatecznie podkreślić całkowitą beznadzieję.

W grudniu dobrze czują się sceptycy i panikarze. Widzicie, mówią pierwsi, ostrzegaliśmy, że będzie źle. A będzie jeszcze gorzej – przytakują im drudzy. I jak im zaprzeczysz? Zaprzeczać nie ma jak: grudzień to nie najlepsza pora na optymizm i brawurę.

Wyjątkowo ciężko się w grudniu czeka. Trudno zetknąć się z nadzieją, trudno zetknąć się z wiarą. Z tymi rzeczami i stanami, które przychodziły tak łatwo, powiedzmy, we wrześniu i którymi zresztą nawet w październiku niezbyt się przejmujesz. Teraz natomiast wszystko staje się złudne i niepewne – skąd nadzieja, kiedy masz przed sobą cztery miesiące awitaminozy? Skąd wiara, kiedy powietrze nagrzeje się naprawdę w kwietniu? A właściwie – pod koniec kwietnia. Teraz jest czas na depresje i załamania nerwowe, na rozczarowania i zwątpienia, na milczenie i chłód. W grudniu nie ma na co czekać, w grudniu nie warto nikomu wierzyć.

Ale czekać w ogóle jest ciężko. I ciężko wierzyć. Szczególnie, jeśli wcześniej też niezbyt wierzyłeś i niczego szczególnego nie oczekiwałeś. Ale jeśli wiedziałeś, na co liczyć i czego się spodziewać, wszystko nie wygląda tak beznadziejnie nawet teraz na początku chłodów. Właśnie dlatego mówię, dobrze, podejrzewałem, że to się musi stać, że będzie zimno i strasznie, żal będzie samego siebie, żal wszystkich wokół. Naprawdę popadałbym w rozpacz razem z nimi, jeśli bym myślał, że nic z tego wszystkiego nie wyjdzie i że to się wszystko wreszcie nie skończy, tak jak się skończyć powinno – dobrze i jasno.

Jednak nigdy tak nie myślałem i właśnie dlatego nikt mnie nie przekona, że wszystkie te mroki i depresje muszą odebrać nam pewność i zdecydowanie.

Basta, mówię, samo poczucie pracy ciepłych serc na ulicach i placach nie pozwala poddać się zmęczeniu i kapitulować, samo tylko wypowiadanie ważnego dla mnie imienia czyni powietrze słodkim i lekkim, samo tylko wspomnienie całej tej ilości słońca, która na wszystkich czeka, czyni wszystkie nasze ruchy i gesty niedaremnymi i skrajnie niezbędnymi.

Przecież każde twoje słowo jest niedaremne, każdy twój ruch jest niezbędny. Dlatego mów i nie przestawaj. Czyli wierz i się nie rozczarowuj."

przeł. Michał Petryk

Czytanka

Bardzo prosty i jasny tekst o depresji.

Jonathan Carroll - "Read this now"

Cały tekst na medium.com.

Lubię Jonathana Carrolla odkąd w moje ręce trafiła "Kraina Chichów". Dostałam ją od przyjaciółki mojej mamy, kiedy leżałam w łóżku po drugim wypadku samochodowym, ze skasowaną szczęką, wybitymi zębami, pękniętą podstawą czaszki i czarną depresją. Pomogła mi przetrwać.
Potem sukcesywnie, latami, czytałam chyba wszystko co napisał. Lubię jego pokręcone powieści, mimo, że wszystkie są do siebie podobne. Lubię jego stronę na fejsie, którą prowadzi sam. Lubię fakt, że można do niego napisać, albo wrzucić koment pod jakims jego postem i całkiem często odpowiada. Lubię jego krótkie teksty na medium.com, które publikuje chyba codziennie.

Fragment dzisiejszego:

"it turns out that sometimes the bravest and most courageous thing you can do is cry.

Courage, after all, is not about puffing out your chest and taking on the world. It is not about being stern or tough or invincible. And it most certainly is not about fighting difficult battles on your own.

When you disclose to other people – whether the disclosure is something embarrassing, painful, humiliating, or desperate – when you admit fear, when you share pain, and most especially when you cry in front of someone else… when you do these things, you make yourself vulnerable. You allow other people to see you at “less than” whatever society – or your family or your friends – has deemed appropriate for people in your given situation. You allow people to get close. You allow for the possibility of rejection. You put it all out there and it screams, “This is who I am right now. It is not strong. It is not pretty. It is not easy to see. But it is exactly where I am right now, and it makes me me.”

Polska szkodzi zdrowiu

Tak czułam... Życie w Polsce szkodzi zdrowiu psychicznemu. Czuję się rozgrzeszona z obsesyjnych marzeń o emigracji.

Prasówka

Dobre!

25 Selfish Things Moms Should Do For Themselves

Z tych 25 rzeczy robię 12, więc obiektywnie nie jest źle. :)

I jeszcze: Chcę taką parasolkę.

Oraz: 50 tricków na walkę z chaosem przedmiotów.

A teraz czas odparować emocje minionego weekendu. ZEN-on. :)

Sen to czy jawa...

Wstaje człowiek rano. By otrząsnąć się z porannego ataku paniki wchodzi człowiek na fejsa. A tam wali człowieka w czoło news dnia - Polska WYGRAŁA Z NIEMCAMI 2:0.

Nie wierzę. Albo inaczej, wierzę, ale odczuwam niepokój. Biorąc pod uwagę ostatnie zaćmienie Księżyca (w wersji na czerwono czyli "blood moon") i rozkręcającą się epidemię Eboli, na którą lekarstwa nie ma, zwycięstwo Polski w meczu z Niemcami jawi mi się jako kolejny znak wieszczący niechybny koniec świata ;)

I tylko polscy kibice zawsze uspokajająco tacy sami: :D :D :D

Prasówka

Zgadza się świetnie, tylko zapomnieli dodać o nieustannym odczuciu że "Wszystko Nieodwracalnie Spieprzyłam". I o ciągłym poczuciu Ostatecznej Straty, którym oddycha się jak powietrzem.

Eight Signs You Were Raised in a Dysfunctional Family

What is a dysfunctional family?

Well, there is a huge span when it comes to the term 'dysfunctional'. It ranges from mildly dysfunctional to completely nuts.

There is really no guide when it comes to determining how dysfunctional a family is but, for the purposes of this article, we are leaning towards the 'completely nuts' end of the spectrum.

1. You feel guilty when you stand up for yourself. Do you buy something, get the incorrect change and assume it's your fault? Or, if someone steals your wallet, you feel like you did something wrong? A common sign you were raised in a dysfunctional family is when you assume you are in the wrong in situations that are clearly not your fault. Yet, you feel guilty for standing up for yourself.

2. You fear being abandoned. Many raised in a dysfunction family live in fear of being left behind. This is because you were often abandoned as a child. This can mean being left alone in a house, car or somewhere else on a regular basis. But it can also mean emotional abandonment. For instance, when your parents shamed you for things you said or did, they abandoned you. This includes harsh statements, being overly critical, sarcastic and issuing veiled jokes.

3. You're a people pleaser. This is usually a survival trait which develops as a result of being regularly abandoned. It's an attempt to disarm people when you fear their criticism. You forget who you really are and imbue yourself with a different persona. You harbour the belief that if you're nice enough, no one will abandon you. This trait was developed as a 'sixth sense' to be able to determine the mood of the adults around you and then respond appropriately.

4. You feel lonely and isolated. When you are raised in a dysfunctional family you often live with a secret inner fear. The fear is that it will be discovered you are a fraud and, once that's found out, you will be abandoned. You may feel deeply that you will be criticised and then be annihilated. It's amazing how many of us come across with enough bravado to throw everyone of the scent.

5. You worry incessantly about the future. Those raised in a dysfunction family try to control the future for two reasons: one, to try and make you feel safer knowing that your future is going to be OK and two, because sitting with yourself in this moment is extremely uncomfortable.

6. You feel super responsible for others. You believe it's your job to fix others. By doing this you are able to ignore your own discomfort because you're involved in others' chaos. You think you are 'living' when you really exist within a co-dependent framework. This enhances your fear of being abandoned because if that person disappears, who are you?

7. You feel like a victim. This rolls on from point two because it's the flip side. Behaving like a victim is a way of you trying to get your emotional needs met. When you roll up in a ball and plead for help, you think you are less likely to be abandoned. It's a powerful but manipulative way of asking for help. Those raised in dysfunctional families have a hard time asking for help in a direct and adult approach. This is because as children you were shamed for asking and you don't want to recreate those feelings.

8. You judge yourself mercilessly. This comes from being judged as a child: 'What, do you think I'm made of money?' - 'You are the most selfish child I know!' - 'You're never grateful for anything I do for you are you?' You have no other framework from which to function. At a deep level you believe you deserve it.

Prasówka

Bardzo dobry artykuł o tym, czemu niezaspokajanie podstawowych potrzeb niemowląt i małych dzieci jest szkodliwe.
Wielokrotnie słyszałam, że nie powinnam robić tego co robiłam - reagować na każdy sygnał niezadowolenia małego niemowla. Czasem sama wątpiłam, czy robię dobrze, ale NIE MIAŁAM WYBORU. Moja konstrukcja psychiczna nie pozwala na odcięcie się od płaczącego bezradnego niemowlęcia. Muszę zareagować, bo nie mam wyjścia. Nieważne, jak bardzo mi to nie na rękę.
Owszem, to wyczerpujące i niszczące, bo wszystko, czy większość, robiłam sama, co nie jest naturalnym stanem matki homo sapiens.  Gdybym była w miejscu, do którego przygotowało mnie tysiące lat ewolucji, miałabym wokół siebie stado, którego byłabym częścią, razem z moim dzieckiem. A tak, jest jak jest.
Nosiłam, godzinami karmiłam na żądanie i leciałam na każde kwiknięcie. Prawie mnie to wykończyło, ale nie żałuję. Lepiej lub gorzej dałam sobie radę, czasem był mrok, czasem promienna jasność (tego ostatniego jakby mniej, z różnych przyczyn ;)).

Dangers of “Crying It Out”
Damaging children and their relationships for the longterm.
Published on December 11, 2011 by Darcia Narvaez, Ph.D. in Moral Landscapes

Letting babies "cry it out" is an idea that has been around since at least the 1880s when the field of medicine was in a hullaballoo about germs and transmitting infection and so took to the notion that babies should rarely be touched (see Blum, 2002, for a great review of this time period and attitudes towards childrearing).

In the 20th century, behaviorist John Watson (1928), interested in making psychology a hard science, took up the crusade against affection as president of the American Psychological Association. He applied the mechanistic paradigm of behaviorism to child rearing, warning about the dangers of too much mother love. The 20th century was the time when "men of science" were assumed to know better than mothers, grandmothers and families about how to raise a child. Too much kindness to a baby would result in a whiney, dependent, failed human being. Funny how "the experts" got away with this with no evidence to back it up! Instead there is evidence all around (then and now) showing the opposite to be true!

A government pamphlet from the time recommended that "mothering meant holding the baby quietly, in tranquility-inducing positions" and that "the mother should stop immediately if her arms feel tired" because "the baby is never to inconvenience the adult."  A baby older than six months "should be taught to sit silently in the crib; otherwise, he might need to be constantly watched and entertained by the mother, a serious waste of time." (See Blum, 2002.)

Don't these attitudes sound familiar? A parent reported to me recently that he was encouraged to let his baby cry herself to sleep so he "could get his life back."

[Note: In other posts on infant sleep listed below, my co-authors and I point out flaws in studies of sleep training. Here is another example. Check out this article and its table that lists the studies reviewed. The table shows that every study is flawed--either the intervention was not followed (fidelity) and/or only parent reports were used, not observation. Moreover, the age range of the children varied. Most importantly, note that most studies did not measure child wellbeing. So there is no responsible way to draw generalizable conclusions from this set of flawed studies. The standards for publishing such studies appears to be very low. In a forthcoming post, we note how many studies use an "Intent to Treat" criterion for distinguishing conditions, not bothering about what actually happened.]

With neuroscience, we can confirm what our ancestors took for granted---that letting babies get distressed is a practice that can damage children and their relational capacities in many ways for the long term. We know now that leaving babies to cry is a good way to make a less intelligent, less healthy but more anxious, uncooperative and alienated persons who can pass the same or worse traits on to the next generation.

The discredited behaviorist view sees the baby as an interloper into the life of the parents, an intrusion who must be controlled by various means so the adults can live their lives without too much bother. Perhaps we can excuse this attitude and ignorance because at the time, extended families were being broken up and new parents had to figure out how to deal with babies on their own, an unnatural condition for humanity--we have heretofore raised children in extended families. The parents always shared care with multiple adult relatives.

According to a behaviorist view completely ignorant of human development, the child 'has to be taught to be independent.' We can confirm now that forcing "independence" on a baby leads to greater dependence. Instead, giving babies what they need leads to greater independence later. In anthropological reports of small-band hunter-gatherers, parents took care of every need of babies and young children. Toddlers felt confident enough (and so did their parents) to walk into the bush on their own (see Hunter-Gatherer Childhoods, edited by Hewlett & Lamb, 2005).

Ignorant behaviorists then and now encourage parents to condition the baby to expect needs NOT to be met on demand, whether feeding or comforting.  It's assumed that the adults should 'be in charge' of the relationship.  Certainly this might foster a child that doesn't ask for as much help and attention (potentially withdrawing into depression and going into stasis or even wasting away) but it is more likely to foster a whiney, unhappy, aggressive and/or demanding child, one who has learned that one must scream to get needs met. A deep sense of insecurity is likely to stay with them the rest of life.

The fact is that caregivers who habitually respond to the needs of the baby before the baby gets distressed, preventing crying, are more likely to have children who are independent than the opposite (e.g., Stein & Newcomb, 1994). Soothing care is best from the outset. Once patterns of distress get established, it's much harder to change them.

Rats are often used to study how mammalian brains work and many effects are similar in human brains. In studies of rats with high or low nurturing mothers, there is a critical period for turning on genes that control anxiety for the rest of life. If in the first 10 days of life you have a low nurturing rat mother (the equivalent of the first 6 months of life in a human), the gene never gets turned on and the rat is anxious towards new situations for the rest of its life, unless drugs are administered to alleviate the anxiety. These researchers say that there are hundreds of genes affected by nurturance. Similar mechanisms are found in human brains--caregiver behavior matters for turning genes on and off. (See work of Michael Meaney and colleagues; e. g., Meaney, 2001).

We should understand the mother and child as a mutually responsive dyad. They are a symbiotic unit that make each other healthier and happier in mutual responsiveness. This expands to other caregivers too.

One strangely popular notion still around today is to let babies 'cry it out' (aka total extinction or unmodified extinction) when they are left alone, isolated in cribs or in other devices.  This comes from a misunderstanding of child brain development.

Babies grow from being held. Their bodies get dysregulated when they are physically separated from caregivers. (See here for more.)
Babies indicate a need through gesture and eventually, if necessary, through crying. Just as adults reach for liquid when thirsty, children search for what they need in the moment. Just as adults become calm once the need is met, so do babies.
There are many longterm effects of undercare or need-neglect in babies (e.g., Bremmer et al, 1998; Blunt Bugental et al., 2003; Dawson et al., 2000; Heim et al 2003).
Secure attachment is related to responsive parenting, such as comforting babies when they wake up and cry at night.
What does 'crying it out' actually do to the baby and to the dyad?

Neuronal interconnections are damaged. When the baby is greatly distressed,it creates conditions for damge to synapses, the network construction which is ongoing in the infant brain.  The hormone cortisol is released. In excess, it's a neuron killer but its consequences many not be apparent immediately (Thomas et al. 2007). A full-term baby (40-42 weeks), with only 25% of its brain developed, is undergoing rapid brain growth. The brain grows on average three times as large by the end of the first year (and head size growth in the first year is a sign of intelligence, e.g., Gale et al., 2006). Who knows what neurons are not being connected or being wiped out during times of extreme stress? What deficits might show up years later from such regular distressful experience? (See my addendum below.)

Disordered stress reactivity can be established as a pattern for life not only in the brain with the stress response system (Bremmer et al, 1998), but also in the body through the vagus nerve, a nerve that affects functioning in multiple systems (e.g., digestion). For example, prolonged distress in early life, lack of responsive parenting, can result in a poorly functioning vagus nerve, which is related to various disorders as irritable bowel syndrome (Stam et al, 1997). See more about how early stress is toxic for lifelong health from the recent Harvard report, The Foundations of Lifelong Health are Built in Early Childhood).

Self-regulation is undermined. The baby is absolutely dependent on caregivers for learning how to self-regulate. Responsive care---meeting the baby's needs before he gets distressed---tunes the body and brain up for calmness. When a baby gets scared and a parent holds and comforts him, the baby builds expectations for soothing, which get integrated into the ability to self comfort. Babies don't self-comfort in isolation. If they are left to cry alone, they learn to shut down in face of extensive distress--stop growing, stop feeling, stop trusting (Henry & Wang, 1998).

Trust is undermined. As Erik Erikson pointed out, the first year of life is a sensitive period for establishing a sense of trust in the world, the world of caregiver and the world of self.  When a baby's needs are met without distress, the child learns that the world is a trustworthy place, that relationships are supportive, and that the self is a positive entity that can get its needs met. When a baby's needs are dismissed or ignored, the child develops a sense of mistrust of relationships and the world. And self-confidence is undermined. The child may spend a lifetime trying to fill the resulting inner emptiness.

Caregiver sensitivity may be harmed. A caregiver who learns to ignore baby crying, will likely learn to ignore the more subtle signaling of the child's needs. Second-guessing intuitions that guide one to want to stop child distress, the adult who learns to ignores baby needs practices and increasingly learns to "harden the heart." The reciprocity between caregiver and baby is broken by the adult, but cannot be repaired by the young child. The baby is helpless.

Caregiver responsiveness to the needs of the baby is related to most if not all positive child outcomes. In our work caregiver responsiveness is related to intelligence, empathy, lack of aggression or depression, self-regulation, social competence.  Because responsiveness is so powerful, we have to control for it in our studies of other parenting practices and child outcomes. The importance of caregiver responsiveness is common knowledge in developmental psychology.  Lack of responsiveness, which "crying it out" represents can result in the opposite of the aforementioned positive outcomes.

The 'cry it out' approach seems to have arisen as a solution to the dissolution of extended family life in the 20th century. The vast knowledge of (now great great) grandmothers was lost in the distance between households with children and those with the experience and expertise about how to raise them well. The wisdom of keeping babies happy was lost between generations.

But isn't it normal for babies to cry?

No. A crying baby in our ancestral environment would have signaled predators to tasty morsels. So our evolved parenting practices alleviated baby distress and precluded crying except in emergencies. Babies are built to expect the equivalent of an "external womb" after birth (see Allan Schore, specific references below). What is the external womb? ---being held constantly, breastfed on demand, needs met quickly (I have numerous posts on these things). These practices are known to facilitate good brain and body development (discussed with references in other posts, some links below). When babies display discomfort, it signals that a need is not getting met, a need of their rapidly growing systems.

What does extensive baby crying signal? It shows the lack of experience, knowledge and/or support of the baby's caregivers. To remedy a lack of information in us all, below is a good set of articles about all the things that a baby's cry can signal. We can all educate ourselves about what babies need and the practices that alleviate baby crying. We can help one another to keep crying from happening as much as possible.

Check these out:

How to soothe babies: http://www.babycenter.com/0_12-reasons-babies-cry-and-how-to-soothe-them_9790.bc?page=2

Soothing babies crying "for no reason": http://www.babycenter.com/0_what-to-do-when-your-baby-cries-for-no-reason_10320516.bc

Soothing babies who have "colic": http://www.babycenter.com/0_colic-how-to-cope_1369745.bc

Science of Parenting, an inexpensive, photo-filled, easy-to-read book for parents by Margot Sunderland, has much more detail and references on these matters. I keep copies on hand to give to new parents.

Here is a terrific post on co-sleeping (the abandoned practice that is behind notions of leaving babies to cry it out) by my esteemed colleague, Peter Gray. Much more about co-sleeping research is here at the website of my colleague, James McKenna.

Giving babies what they need is really a basic right of babies. See here for more rights I think babies should expect. And see here for a new book by Eileen Johnson on the emotional rights of babies.

ADDENDUM: I was raised in a middle-class family with a depressed mother, harsh father and overall emotionally unsupportive environment--not unlike others raised in the USA. I have only recently realized from extensive reading about the effects of early parenting on body and brain development that I show the signs of undercare--poor memory (cortisol released during distress harms hippocampus development), irritable bowel and other poor vagal tone issues, and high social anxiety. The USA has epidemics of poor physical and mental health (e.g., UNICEF, 2007; USDHSS, 1999; WHO/WONCA, 2008). The connection between the lack of ancestral parenting practices and poor health outcomes has been documented for touch, responsiveness, breastfeeding, and more (Narvaez et al., in press). If we want a strong country and people, we've got to pay attention to what children need for optimal development.

Czytelnia

Mam do przeczytania tak długą listę artykułów, że sama się w niej gubię. To już zakrawa na żarłoczność, mój apetyt na słowo pisane jest nienasycony. Z liter robię sobie parawan, chociaż trochę osłaniający przed emocjonalnym dyskomfortem.
Gdyby ktoś zechciał mi płacić za czytanie, byłabym szczęsliwym i spełnionym człowiekiem ;)

Esej: "Making Sense Of Suicide With Sylvia Plath"

Historia autokorekty

Serwis Bookrage - polskie ebooki w cenie do uzgodnienia.

Tekst na dziś

Kto nie zna Pokolenia Ikea, to niech pozna :)

Tekst na dziś.

Prasówka

Jakoś nieszczególnie radosna jestem ostatnimi czasy, ale... 

TEN ARTYKUŁ

... mnie rozbawił do łez :)

Ile powinna zarabiać mama domowa? :)

Test

Otóż, proszę Państwa, nie jest dobrze. Ja widzę 13 :D

Prasówka

Krótki acz ciekawy artykulik o leczeniu depresji. W języku language.

I jeszcze jeden.

I teścik.

A TUTAJ cos do pośmiania, w języku naszym kochanym ojczystym. rechotałam tak, że bolała mnie przepona. Lubię głupie dowcipy i debilne komentarze. Obym nigdy nie dorosła ;)


A na deser - Gordon Ramsay, jeden z moich idoli :)